Fragment Tablicy Gilgamesza

Fragment Tablicy Gilgamesza


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Tag: Epic_of_Gilgamesh

Robiłem zdjęcia w głównym holu Muzeum Sulaymaniyah i natknąłem się na gablotę zawierającą małą glinianą tabliczkę. Opis obok mówił, że tabliczka jest częścią eposu o Gilgameszu i fragmentem tabliczki V. Od razu pomyślałem, że to „replika”, ponieważ opis był powierzchowny. Nie powiedział, że tabliczka jest autentyczna, że ​​została nowo odkryta, a nawet opowiedziana o wielu nowych informacjach, które ujawniła.

Nowo odkryta tablica V eposu o Gilgameszu. Zachowała się lewa połowa całej tabliczki, która składa się z 3 fragmentów. Muzeum Sulaymaniyah, Irak. Zdjęcie © Osama S.M. Jestem w.

Po amerykańskiej inwazji na Irak i dramatycznej grabieży muzeów irackich i innych, inicjatywę podjęło Muzeum Sulaymaniyah (kierowane przez radę ministrów irackiego Kurdystanu). Płacili przemytnikom za „przechwytywanie” artefaktów archeologicznych podczas ich podróży do innych krajów. Nie zadano żadnych pytań o to, kto sprzedawał ten kawałek ani skąd pochodzi. Muzeum Sulaymaniyah uważało, że warunek ten powstrzymuje przemytników przed sprzedażą swoich towarów innym kupującym, ponieważ w przeciwnym razie zrobiliby to „z łatwością i bez żadnych konsekwencji prawnych”.


Fragmenty tabletu V ujawniają nowe informacje na temat eposu o Gilgameszu

Robiłem zdjęcia w głównym holu Muzeum Sulaymaniyah i natknąłem się na gablotę zawierającą małą glinianą tabliczkę. Opis obok mówił, że tabliczka jest częścią eposu o Gilgameszu i fragmentem tabliczki V. Od razu pomyślałem, że to „replika”, ponieważ opis był powierzchowny. Nie powiedział, że tabliczka jest autentyczna, że ​​została nowo odkryta, a nawet opowiedziana o wielu nowych informacjach, które ujawniła.


Nowo odkryta tablica V eposu o Gilgameszu. Zachowała się lewa połowa całej tabliczki, która składa się z 3 fragmentów. Muzeum Sulaymaniyah, Irak. Zdjęcie © Osama S.M. Jestem w.

Po amerykańskiej inwazji na Irak i dramatycznej grabieży muzeów irackich i innych, inicjatywę podjęło Muzeum Sulaymaniyah (kierowane przez radę ministrów irackiego Kurdystanu). Płacili przemytnikom za „przechwytywanie” artefaktów archeologicznych podczas ich podróży do innych krajów. Nie zadano żadnych pytań o to, kto sprzedawał ten kawałek ani skąd pochodzi. Muzeum Sulaymaniyah uważało, że warunek ten powstrzymuje przemytników przed sprzedażą swoich towarów innym kupującym, ponieważ w przeciwnym razie zrobiliby to „z łatwością i bez żadnych konsekwencji prawnych”.


Opis nowo odkrytej tabliczki V eposu o Gilgameszu w języku angielskim i kurdyjskim obok jej gabloty. Zwróć uwagę, że opis jest „powierzchowny i zwięzły” i nie odzwierciedla znaczenia tego odkrycia! Zdjęcie © Osama S.M. Jestem w.

Pod koniec 2011 r. Muzeum Sulaymaniyah nabyło kolekcję glinianych tabliczek: Kolekcja składała się z 80-90 tabliczek o różnych kształtach, zawartości i rozmiarach. Wszystkie tabliczki były do ​​pewnego stopnia nadal pokryte błotem. Niektóre były całkowicie nienaruszone, podczas gdy inne były rozdrobnione. Dokładna lokalizacja ich wykopalisk nie jest znana, ale prawdopodobne jest, że zostały one nielegalnie wykopane z obszaru znanego dziś jako południowa część Babilonu (Babilon) lub Gubernatorstwa Iraku (Mezopotamia).

Podczas gdy sprzedawca negocjował ceny, profesor Farouk Al-Rawi (ze Szkoły Studiów Orientalnych i Afrykańskich w Londynie) szybko zbadał każdy przedmiot pod kątem jego zawartości i oryginalności. Znalazł nawet kilka podróbek! Sprzedający zażądał dużej sumy pieniędzy za tabliczkę Eposu o Gilgameszu. Nie wiedział, co przedstawia, wiedział tylko, że jest stosunkowo duży. Mimo to tablica ta zwróciła uwagę profesora Al-Rawiego, gdy przejrzał na niej zapisane pismem klinowym inskrypcje. Natychmiast interweniował i powiedział panu Hashimowi, żeby go kupił, „po prostu daj mu to, czego chce, powiem ci później” – powiedział Al-Rawi do Abdullaha. Ostateczna cena wyniosła 800 dolarów.


Awers nowo odkrytej tabliczki V eposu o Gilgameszu. Muzeum Sulaymaniyah, Irak. Zdjęcie © Osama S.M. Jestem w.

Milimetr po milimetrze Profesor Al-Rawi czyścił tabletkę. Składał się z 3 fragmentów i o dziwo te fragmenty były już ze sobą połączone… przez kogo, kopacze czy przemytnicy? Nigdy się nie dowiemy.

Wkrótce Al-Rawi zdał sobie sprawę, że ta tablica była jedną z tablic eposu o Gilgameszu. Poinformował o tym odkryciu swojego kolegę profesora Andrew R. George'a iz pomocą pani Hero Talabani (żony byłego prezydenta Iraku pana Jalala Talabaniego) profesor George otrzymał finansowaną wizytę w Muzeum Sulaymaniyah. Profesorowie Al-Rawi i George mieszkali w pensjonacie należącym do Generalnej Dyrekcji Starożytności Sulaymaniyah.


Pan Hashim Hama Abdullah, dyrektor Muzeum Sulaymaniayh (po lewej) i pan Kamal Rashid, dyrektor Generalnej Dyrekcji Starożytności Sulaymaniayh (po prawej) omawiają znaczenie tabletu i sposób jego odnalezienia. Muzeum Sulaymaniayh, Irak. Zdjęcie © Osama S.M. Jestem w.

W listopadzie 2012 roku rozpoczęto prace nad czytaniem i tłumaczeniem tekstów klinowych, które trwały pięć dni. Al-Rawi narysował również szkice zarówno awersu, jak i rewersu tablicy. Według Al-Rawiego i George'a nowa tabliczka jest zapisana w języku nowobabilońskim pismem klinowym i reprezentuje lewą połowę szóstej kolumny tabliczki. Tabliczkę można znaleźć pod numerem T.1447 w Muzeum Sulaymaniyah. Ma 11 cm wysokości, 9,5 cm szerokości i 3 cm grubości.

W opisie muzeum obok tabliczki stwierdzono, że pochodzi ona z okresu starobabilońskiego (2003-1595 p.n.e.). Chociaż artykuł Al-Rawi i George'a sugeruje, że został zapisany przez pisarza neobabilońskiego (626-539 p.n.e.).

  • Poprawiona rekonstrukcja Tabletu V daje tekst, który jest prawie dwadzieścia wierszy dłuższy niż wcześniej znany.
  • Awers (kolumny i-ii) powiela fragmenty neoasyryjskie, co oznacza, że ​​tablicę Epic można uporządkować i wykorzystać do wypełnienia luk między nimi. Pokazuje również, że odświeżenie Tabletu V było w Babilonii, a także w Asyrii i że „izzizūma inappatū qišta” to ta sama fraza, z którą są używane inne tablety.
  • Rewers (kolumny v-vi) powiela części rewersu (kolumny iv-vi) późnobabilońskiej tabliczki wydobytej w Uruk, która zaczyna się od napisu „Humbāba pâšu īpušma iqabbi izakkara ana Gilgāmeš”.
  • Najciekawszą informacją, jaką dostarczyło to nowe źródło, jest kontynuacja opisu Lasu Cedrowego:
    • Gilgamesz i Enkidu widzieli „małpy” jako część egzotycznej i hałaśliwej fauny Lasu Cedrowego, o czym nie wspomniano w innych wersjach eposu.
    • Humbaba wyłania się nie jako barbarzyński ogr, ale jako obcy władca bawiący się na dworze egzotyczną muzyką na sposób królów babilońskich. Paplanina małp, chór cykad i skrzeczenie wielu gatunków ptaków tworzyły symfonię (lub kakofonię), która codziennie zabawiała strażnika lasu, Humbabę.

    Jestem konsultantem neurologiem, a nie archeologiem. Bardzo dziękuję panu Kamalowi Rashidowi (dyrektor Generalnej Dyrekcji Starożytności Sulaymaniyah) panu Hashim Hama Abdullah (dyrektorowi Muzeum Sulaymaniyah) i pannie Hazha Jalal (kierownik sekcji tabletów Muzeum) za życzliwą pomoc i nieograniczoną współpracę.


    Tablicę trzyma pani Hazha Jalal, kierownik działu tablic w Muzeum Sulaymaniyah. Muzeum Sulaymaniyah, Irak. Zdjęcie © Osama S.M. Jestem w.


    Autor (po lewej) przeprowadza wywiad z panią Hazha Jalal, kierowniczką działu tabliczek w Muzeum Sulaymaniyah. Zdjęcie © Osama S.M. Jestem w.

    Panna Hazha Jalal (kierownik sekcji tabliczki w Muzeum Sulaymaniyah w Irackim Kurdystanie) mówi (w języku kurdyjskim) o tej tabliczce: „Tablica pochodzi z okresu neobalbilońskiego. Jest to część tabletu V Epic. Został nabyty przez Muzeum w 2011 roku, a dr Farouk Al-Raw dokonał jego transliteracji. Został napisany jako wiersz i ta wersja dodała wiele nowych rzeczy, na przykład Gilgamesz i jego przyjaciel spotkali małpę. Mamy zaszczyt gościć ten tablet i każdy może odwiedzić Muzeum w godzinach jego otwarcia od 8:30 do 14:00. Wstęp jest bezpłatny dla Ciebie i Twoich gości. Dziękuję Ci."

    To znaczy, nowe jest tu względne, biorąc pod uwagę, jak fragmenty zostały „odkryte” w 2011 roku, przetłumaczone w 2012 roku, a artykuł cytowany na stronie został opublikowany w czerwcu 2014 roku, ale jest to pierwszy o nim słyszalny i można znaleźć online na konkretnym tablecie. Kilka bardzo interesujących rzeczy, na przykład małpy wymieniane jako leśne zwierzęta i machina oblężnicza, którą jest Humbaba, w niektórych aspektach przedstawiany jako król.

    Poza tym zawsze miło jest zobaczyć zachowane tak ważne fragmenty historii, szczególnie w przeciwieństwie do zniszczeń, które ostatnio widziano w przypadku innych historycznych artefaktów.


    Powiązane artykuły

    Hobby Lobby pozywa byłego profesora Oxfordu oskarżonego o kradzież fragmentów papirusu

    NFT Bubble Deflates, Belgia zwraca obraz zrabowany przez nazistów i nie tylko: poranne linki z 3 czerwca 2021 r.

    „Przepadek tabletu przez rząd Stanów Zjednoczonych sprawia, że ​​nie można go sprzedać i stać się bezwartościowym dla Hobby Lobby”, czytamy w pozwie. Hobby Lobby stara się teraz odzyskać cenę zapłaconą za jego zakup.

    Dzieło znane jest jako Tablica Snów Gilgamesza i jest jedną z 12 tabliczek z napisem Epos o Gilgameszu znalezionym w 1853 roku w asyryjskich ruinach w Iraku. Według pozwu przeciwko Christie’s, pochodzenie podane przez dom aukcyjny twierdziło, że tablet został nabyty przez dealerów w San Francisco przed 1981 r. Kustosz w Muzeum Biblii odkrył dowody na to, że to pochodzenie było fałszywe w 2017 r. roszczenia.

    W oświadczeniu do ARTwiadomości, rzecznik Muzeum Biblii powiedział: „Wspieramy starania Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego o zwrot tego fragmentu Gilgamesza do Iraku”, dodając, posiadał przedmiot, ale konieczne byłyby szczegółowe badania w celu ustalenia pochodzenia. Kontynuowaliśmy te prywatne rozmowy z irackimi urzędnikami.”

    W odpowiedzi na pozew rzecznik Christie’s powiedział w oświadczeniu: Artnews, &bdquoTo zgłoszenie jest powiązane z nowymi informacjami, które wyszły na jaw, dotyczące niezidentyfikowanego sprzedawcy&rsquos przyznania się władzom rządowym, że nielegalnie importował ten przedmiot, a następnie sfałszował dokumenty ponad dekadę temu, w celu dokonania nielegalnej sprzedaży i wykorzystania legalnego rynku sztuki antycznej . Teraz, gdy zostaliśmy poinformowani o tej działalności przed zaangażowaniem Christie&rsquos, analizujemy wszystkie oświadczenia złożone nam przez poprzednich właścicieli i zastrzegamy sobie prawa w tej sprawie. Twierdzenia zawarte w zgłoszeniu, które sugerują, że Christie & rsquos wiedział o pierwotnym oszustwie lub nielegalnym imporcie, nie są zgodne z naszym własnym dochodzeniem w tej sprawie.


    Plik:Rewers. Fragment Tablicy II Eposu o Gilgameszu. Okres starobabiloński, z południowego Iraku. Muzeum Sulaymaniyah, Iracki Kurdystan.jpg

    Kliknij datę/godzinę, aby zobaczyć, jak plik wyglądał w tym czasie.

    Data/godzinaMiniaturkaWymiaryUżytkownikKomentarz
    obecny20:07, 30 lipca 20204186 × 3498 (12,58 MB) E-mail (dyskusja | edycje) Przesłano własną pracę z UploadWizard

    Nie możesz nadpisać tego pliku.


    Standardowy epos babiloński o Gilgameszu

    Babilońska epopeja o Gilgameszu jest zachowana w trzech grupach rękopisów (tablic glinianych), które opisują poemat na różnych etapach jego ewolucji, od XVIII wieku p.n.e. do pierwszego tysiąclecia p.n.e.

    Do tej pory zachowało się jedenaście fragmentów starobabilońskich wersji eposu, a osiemnaście fragmentów jest znanych z późniejszego drugiego tysiąclecia (rękopisy środkowe babilońskie i inne rękopisy pośrednie). Gdyby te dwadzieścia dziewięć fragmentów było wszystkim, co przetrwało, nie bylibyśmy dziś w stanie dokładnie opisać narracji i fabuły wiersza. Na szczęście mamy 184 fragmenty z pierwszego tysiąclecia (liczba na styczeń 2003). Pochodzą one ze starożytnych bibliotek w Asyrii, przede wszystkim z biblioteki króla Asurbanipala z VII wieku, oraz z nieco późniejszych zbiorów tabliczek znalezionych w Babilonii, głównie w Babilonie i Uruk.

    Te babilońskie i asyryjskie fragmenty świadczą o ustandaryzowanym wydaniu poematu, który nazywamy standardowym eposem babilońskim. Ta ostatnia wersja poematu była wynikiem celowej pracy redakcyjnej, zgodnie z tradycją prowadzonej przez uczonego Sin-leqi-unninni, który prawdopodobnie rozkwitał około 1100 roku p.n.e. Najstarsze źródła jego wersji pochodzą z IX lub VIII wieku, ostatni datowany rękopis pochodzi z około 130 roku p.n.e., kiedy Babilonia była dominium królestwa Partów.

    Wydanie Standardowej Epopei Babilońskiej o Gilgameszu opublikowane w krytycznym wydaniu poematu Andrew George'a (dalsze szczegóły dostępne w Oxford University Press) jest wydaniem złożonym variorum, w którym połączono dowody z różnych rękopisów z pierwszego tysiąclecia. Rezultatem jest transliterowany tekst zrekonstruowany na podstawie świadków pism klinowych zgodnie z oceną redaktora.

    Złożona transliteracja George'a i tłumaczenie ustandaryzowanego tekstu pierwszego tysiąclecia opierały się na wcześniejszej transliteracji tekstu każdego pojedynczego rękopisu. Tekst powstał na podstawie badań z pierwszej ręki poszczególnych tabliczek i, w większości, nowo narysowanego odręcznego odpisu (faksymile) pisma klinowego. Obok tekstu złożonego publikowano pismo klinowe każdego fragmentu.

    Czytelnicy eposu, którzy nie czytają pisma klinowego, mogą zechcieć zapoznać się z dowodami poszczególnych rękopisów. W tym celu publikowane są tutaj w postaci plików PDF synoptyczne („score”) George'a transliteracje każdej z dwunastu tablic standardowej epopei babilońskiej o Gilameszu.


    2 odpowiedzi 2

    W 1977 r. Jeffrey H. Tigay opublikował artykuł Czy w okresie starobabilońskim istniała zintegrowana epopeja Gilgamesza? (Starożytne studia bliskowschodnie ku pamięci Jacoba Joela Finkelsteina, Connecticut Academy of Arts and Sciences, Memoir 19 (1977): 215-18). Tigay zauważył, że założenie, że „kanoniczna” wersja eposu Gilgamesza była oparta na wersji starobabilońskiej, nigdy nie zostało potwierdzone. Stare babilońskie teksty Gilgamesza mogły być niezależnymi, niepowiązanymi opowieściami, tak jak starsze sumeryjskie opowieści o Gilgameszu. Tigay próbuje przedstawić dowody na to, że wersja starobabilońska istniała jako zintegrowana epopeja.

    Tablice z Pensylwanii i Yale (odpowiednio Gilg P i Gilg Y) wydają się pochodzić z tego samego wydania, które zawierało co najmniej cztery tabliczki: pierwsza tablica nie przetrwała, druga dotyczy nadejścia Enkidu, a trzecia przygotowania do wyprawy na Cedrową Górę. Ta seria sugeruje, że istniała czwarta tabliczka opisująca samą podróż. Żadna z innych starobabilońskich tabliczek glinianych nie należy do tego samego wydania. Zawierają jednak epizody, które można znaleźć w wersji „kanonicznej”, a nie w wersji starobabilońskiej. Fragment akadyjski odkopany w Boghozköi (Anatolia), datowany na XIV-XIII wiek, obejmuje część podróży do Lasu Cedrowego i epizod Byka Niebios. Hetyckie opowiadanie eposu (fragmentarycznie i prozą), które również znaleziono w Boghozköi, obejmuje wydarzenia z tablic I-V i VII-X w wersji kanonicznej i zakłada wydarzenia z tabliczki VI. Tablice wyraźnie sugerują istnienie zintegrowanego eposu w imperium hetyckim, ale nie dowodzą istnienia zintegrowanej wersji starobabilońskiej.

    Jednak w wersji kanonicznej jest wiele cech, które można znaleźć również w tekstach starobabilońskich, ale nie w tekstach sumeryjskich. Tematem, który jednoczy tę epopeję, jest „poszukiwanie Gilgamesza, by w jakiś sposób przezwyciężyć śmierć”. Punktem zwrotnym w poszukiwaniach Gilgamesza jest śmierć Enkidu, co ma taki wpływ na Gilgamesza, ponieważ Enkidu nie jest jego sługą, jak w tekstach sumeryjskich, ale jego przyjacielem. Cechy integrujące związane ze statusem Enkidu i wpływem jego śmierci na Gilgamesza były już obecne we fragmentach starobabilońskich. Tyrania Gilgamesza nad Uruk, która zmotywowała bogów do stworzenia Enkidu, jest również wspomniana na tabliczce z Pensylwanii. Tych i kilku innych cech brakuje w tekstach sumeryjskiego Gilgamesza, a mają one sens tylko w kontekście zintegrowanej epopei. Dla Tigay potwierdza to istnienie zintegrowanego starobabilońskiego eposu Gilgamesza.

    Walther Sallabergerksiążka Das Gilgamesch-Epos. Mythos, Werk und Tradition (C. H. Beck, 2008) omawia wersję starobabilońską na stronach 69-72. Sallaberger opisuje tematy i cechy, które odróżniają wersję starobabilońską od sumeryjskich tekstów Gilgamesza i które można również znaleźć w standardowej wersji babilońskiej. Niemiecki asyriolog nie kwestionuje istnienia zintegrowanego starobabilońskiego eposu Gilgamesza.

    Artykuł autorstwa Andrew R. George cytowane przez b a („Potrzaskane tablice i splątane nitki: Edycja Gilgamesza, wtedy i teraz”) wskazuje, że

    [Dwanaście zachowanych starobabilońskich tabliczek i fragmentów] pokazuje, że już w XVIII wieku babilońska epopeja pisana była zupełnie inna niż poematy sumeryjskie, że od początku była to długa poetycka narracja połączona wspólnymi tematami i ukazująca jednolitą fabułę.

    Istnieją jednak różnice w sformułowaniach, które sugerują, że pochodzenie eposu „z pewnością leżało w poezji narracyjnej przekazywanej ustnie”. Epos tylko stał się bardziej „ustandaryzowany” w swojej standardowej wersji babilońskiej, tekst ten pozostał niezwykle stabilny aż do ostatniego zachowanego rękopisu eposu, który pochodzi z około 130 roku p.n.e.

    To, co George opisuje na stronach 8-10 swojego artykułu, nie jest porównaniem czterech „wersji” standardowego eposu babilońskiego, jak zakłada ba, ale rekonstrukcją kilku linijek na podstawie trzech rękopisów, z których każdy dostarcza jedynie niekompletnych linijek kwestionowany fragment. Na stronach 13-15 pokazuje, jak dany fragment ewoluował w czasie, a na stronach 15-17 omawia „recenzje”, czyli różnice między różnymi rękopisami standardowego eposu babilońskiego.

    b a odpowiedzi wydają się interpretować artykuł George'a jako dowód, że nie było nawet jednej standardowej wersji babilońskiej, tym samym przyjęcie koncepcji identyczności tekstów, która jest uzasadniona dla tekstu drukowanego (pomyśl Gutenberg, XV wne), ale która wydaje się anachroniczna dla tekstów literackich, które były kopiowane ręcznie na przestrzeni wielu wieków, aw przypadku Gilgamesza często przez czeladników skrybów. (W rzeczywistości nawet wczesne teksty drukowane wykazywały różnice, nawet w ramach tego samego nakładu, na przykład Pierwszego folio Szekspira).

    Notatka: odpowiedź B a wydaje się błędnie interpretować wyrażenie „Standardowa wersja babilońska” jako „wersja standardowa”. Jednak „Standard” jest pisany wielką literą, ponieważ odnosi się do babilońskiego (jak w „Standardowym chińskim”), a nie do „wersji”. Standardowy babiloński odnosi się do konkretnego styl literacki używane w dojrzałych i późnych okresach literatury akadyjskiej. Styl ten można odróżnić od starszego stylu Hymnic-Epic. (Patrz Benjamin R. Foster: Przed muzami: antologia literatury akadyjskiej, CDL Press, 2005, s. 3-4.) Standardową wersję babilońską można nazwać „standardową wersją”, ponieważ jest to wersja, która pozostała (względnie) stabilna aż do ostatniego zachowanego rękopisu eposu.


    Stara babilońska wersja eposu Gilgamesza/komentarza na tabliczce z Yale

    Linie 13–14 (również linia 16). Przywrócenie patrz wiersze 112–13.

    Wiersz 62. Odnośnie odbudowy, zob. Jensen, s. 146 (Tablica III, 2a,9.)

    Linie 64–66. Odrestaurowany na podstawie wersji asyryjskiej, ib. wiersz 10.

    Linia 72. Por. Wersja asyryjska, Tablet IV, 4, 10 i przywróć na końcu tej linii di-im-tam jak w naszym tekście, zamiast przypuszczenia Jensena.

    Linie 74, 77 i 83. Przywrócenie zar-biš, sugerowana przez wersję asyryjską, Tablet IV, 4, 4.

    Wiersze 76 i 82. Por. Wersja asyryjska, Tablica VIII, 3, 18.

    Linia 78. (ú-ta-ab-bil z Abâlu, „smucić” lub „zaciemnić”. Por. uš-ta-kal (wersja asyryjska, ib. wiersz 9), gdzie być może mamy przywrócić”. to-ta-[bil pa-ni-šú].

    Linia 87. uš-ta-li-pa z elepu, „wydech”. Zobacz Muss-Arnolt, Słownik asyryjski, P. 49a.

    Linia 89. Por. wersja asyryjska, ib. wiersz 11 i przywróć tam koniec wiersza, aby i-ni-iš, jak w naszym tekście.

    Linia 96. For dapinu jako epitet Ḫuwawy, patrz wersja asyryjska, Tablica III, 2a, 17 i 3a, 12. Dapinu występuje także jako opis wołu (Rm 618, Bezold, Katalog tabletów Kouyunjikitp., s. 1627).

    Linia 98. Renowacja na podstawie ib. III, 2a, 18.

    Linie 96-98 mogą ewentualnie tworzyć równoległe do ib. wiersze 17–18, które brzmią wówczas następująco: „Dopóki nie pokonam Ḫuwawy, straszliwego i całego zła na ziemi, którą zniszczę”. Jednocześnie niewykluczone, że mamy przywrócić [lu-ul]-li-ik na końcu wiersza 98.

    Linia 101. lilissu występuje w wersji asyryjskiej, Tablica IV, 6, 36.

    Linia 100. Dla albu, „dżungla”, zob. wersja asyryjska, Tablet V, 3, 39 (s. 160).

    Linie 109-111. Te wiersze umożliwiają nam prawidłowe przywrócenie wersji asyryjskiej, Tablica IV, 5, 3 = wydanie Haupta, s. 83 (kol. 5, 3). Bez wątpienia tekst czytany jako nasz mu-tum (lub mu-u-tum) na-pis-su.

    Linia 115. šupatu, który pojawia się ponownie w wierszu 199, a także w wierszu 275. śú-pa-as-su (= szupat-su) musi mieć jakieś znaczenie, takie jak „mieszkanie”, wymagane przez kontekst. [Dhorme odsyła mnie do OLZ 1916, s. 145].

    Linia 129. Odrestaurowany na podstawie wersji asyryjskiej, Tablica IV, 6, 38.

    Linia 131. Przywrócenie muḳtablu, wstępnie sugerowany na podstawie CT XVIII, 30, 7b, gdzie muḳtablu, „wojownik”, pojawia się jako jedno z określeń Gilgamesza, po którym następuje a-lik pa-na, „ten, który idzie z góry” lub „przywódca” – określenie tak często używane w odcinku Ḫuwawy.

    w. 132. Por. Wersja asyryjska, Tablica I, 5, 18-19.

    Linie 136–137. Te dwie linie odtworzone na podstawie Jensena IV, 5, 2 i 5. Wariant w wersji asyryjskiej, šá niše (w jednym przypadku pisane Uku meš, w drugim Lu meš), gdyż cyfra 7 w naszym tekście oznacza postrach o największej i najbardziej rozpowszechnionej postaci. Liczba 7 jest podobnie używana jako oznaczenie Gilgamesza, który nazywa się Esigga imin, „siedmiokrotnie silny”, tj. Niezwykle silny (CT XVIII, 30, 6-8). Podobnie Enkidu, ib. linia 10, jest wyznaczona a-ra imina, „siedmiokrotnie”.

    Linia 149. Trudna linia ze względu na niepewność odczytu na początku następnej linii. Najbardziej oczywiste znaczenie mi-it-tu to „trup”, choć w wersji asyryjskiej szalamtu jest używany (wersja asyryjska, Tablet V, 2, 42). Z drugiej strony jest możliwe – jak mi zasugerował dr Lutz – że… mittu, pomimo sposobu pisania, jest identyczny z miṭṭú, nazwa boskiej broni, dobrze znana z asyryjskiego mitu o stworzeniu (Tab. IV, 130) i innych fragmentów. Kombinacja miṭ-ṭu šá-ḳu-ú-, „broń wzniosła”, w tekście dwujęzycznym IV, R², 18 nr 3, 31–32, faworyzuje znaczenie „broń” w naszym fragmencie, ponieważ [šá]-ḳu-tu jest możliwym przywróceniem na początku wiersza 150. Jednak pismo mi-to-ti wskazuje zbyt wyraźnie na pochodną rdzenia matui dopóki nie pojawi się zadowalające wyjaśnienie wierszy 150–152, musimy trzymać się znaczenia „zwłoki” i przeczytać czasownik il-ḳu-ut.

    Linia 152. Kontekst sugeruje „lew” dla zagadek la-bu.

    Linia 156. Kolejna zagadkowa linia. Kopia doktora Claya jest wierną reprodukcją tego, co można odróżnić. Na końcu linii pojawia się napis nad wymazywaniem.

    Linia 158. [ga-ti lu-]us-kun jak w wierszu 186, dosłownie „podłożę rękę”, tj. zamierzam, jestem zdeterminowany. Linia 160. Odnowa na podstawie linii równoległej 187. Zwróć uwagę na ciekawą frazę „pisanie imienia” w sensie zdobywania „sławy”.

    Linia 161 kiškatte„rzemieślnicy” są również wprowadzeni w wersji asyryjskiej, Tablica VI, 187, aby przyjrzeć się ogromnemu rozmiarowi i wadze rogów zabitego boskiego byka. Zobacz inne fragmenty Muss-Arnolt Słownik asyryjski, P. 450b. Na początku tego wiersza musimy szukać tego samego słowa, co w wierszu 163.

    Linia 162. Podczas renowacji bele„broń” jest czysto domniemana, kontekst wyraźnie domaga się takiego słowa. wybieram bele zamiast kakke, ze względu na wersję asyryjską, Tablica VI, 1.

    Linia 163. Putuku (lub putukku) z Pataku byłoby właściwym słowem na określenie produkcji broni.

    Linia 165 rabûtim tutaj, jak w wierszu 167, przyjmuję jako „główną mechanikę” w przeciwieństwie do ummianu, „zwykli robotnicy” lub czeladnicy. Paralelę do tego wykucia broni dla dwóch bohaterów można znaleźć w sumeryjskim fragmencie eposu Gilgamesza opublikowanego przez Langdona: Teksty historyczne i religijne z Biblioteki Świątynnej w Nippur (Monachium, 1914), nr 55, 1-15.

    Linie 168-170 opisują wykuwanie różnych części włóczni dla dwóch bohaterów. ten ipru jest grotem włóczni Muss-Arnolt, Słownik asyryjski, P. 886b Išid Paṭri jest wyraźnie „rękojeść”, a meszelitum Dlatego uważam za właściwe „ostrze”. To słowo pojawia się tutaj po raz pierwszy, o ile widzę. Dla 30 min patrz wersja asyryjska, Tablica VI, 189, jako waga dwóch rogów boskiego byka. Każda siekiera o wadze 3 biltu, a lanca z grotem i rękojeścią 3 biltu musielibyśmy założyć 4 biltu dla każdego pasu, tak aby uzyskać w sumie 10 biltu jako waga broni dla każdego bohatera. Lanca jest przedstawiona na cylindrach fok reprezentujących Gilgamesza i Enkidu, na przykład Ward, Seal Cylinders, nr 199, a także pod nr 184 i 191 w polu, z szeroką rękojeścią i w powiększeniu pod nr 648. Zwróć uwagę na wyraźne oznaczenie rękojeści. Te dwie postacie to Gilgamesz i Enkidu, a nie dwaj Gilgamesze, jak zakładał Ward. Patrz wyżej, strona 34. Inną bronią jest maczuga lub maczuga, jak widać w Ward, nr 170 i 173. Wydaje się, że jest to również broń, którą Gilgamesz trzyma w dłoni na kolosalnej postaci z pałacu Sargona (Jastrow). , CywilizacjaBabilonia i Asyria, Pl. LVII), choć nadało mu nieco groteskowy charakter przez być może celowe podejście do sejmitara, kojarzonego z Mardukiem (zob. Ward, Cylindry uszczelniające, Rozdz. XXVII). Dokładne określenie różnych rodzajów broni przedstawionych na cylindrach z fokami zasługuje na specjalne badania.

    Linia 181. Rozpoczyna przemówienie Ḫuwawy, sięgające do linii 187, przekazane Gishowi przez starszych (linia 188–189), którzy dodają dalsze ostrzeżenie dla młodego i porywczego bohatera.

    Linia 183. lu-uk-šú-su (również l. 186), od akaszu, „drive on” lub „lure on” występuje na tablecie Pennsylvania, wiersz 135, uk-ki-ši, „zwabić” lub „uwięzić”, co Langdon błędnie tłumaczy jako „zabrać”, a tym samym zupełnie mija się z celem. Zobacz komentarz do linii tabletu z Pensylwanii, o którym mowa.

    Linia 192. Na frazie sana bunu, „zmiana oblicza” w znaczeniu „wściekłość”, patrz notatka do tabliczki z Pensylwanii, l.31.

    Linia 194. nu-ma-at występuje w tabletce wydanej przez Meissnera, Altbabyl. Privatrecht, nr 100, z ale abi, co pokazuje, że całkowitym ograniczeniem posiadłości jest tu zatem „wnętrze” lasu lub serca. Nie jest to „podobna forma” nuptum jako Muss-Arnolt, Słownik asyryjski, P. 690 b , ale inni przypuszczali nu-um-tum w jednym z fragmentów cytowanych przez Muss-Arnolt, ib. P. 705 a , może wynikać z przydechowej wymowy P w nubtum.

    Linia 215. Modlitewna postawa klęcząca jest ciekawym akcentem. Symbolizuje posłuszeństwo, jak pokazuje opis porażki Gilgamesza w starciu z Enkidu (tablica z Pensylwanii, l. 227), gdzie Gilgamesz jest przedstawiony jako zmuszony do „uklęknięcia” na ziemię. Ponownie w wersji asyryjskiej, Tablicy V, 4, 6, Gilgamesz klęka (choć czytanie ka-miś nie jest pewne) i ma wizję.

    Linia 229. Jest wielce żal, że ta linia jest tak źle zachowana, ponieważ umożliwiłoby nam to zdecydowanie przywrócenie początkowej linii asyryjskiej wersji eposu Gilgamesza. Fragment opublikowany przez Jeremiasa w jego aneksie do jego Izdubar-Nimrod, Tablica IV, daje nam koniec linii kolofonu do Epic, czytanie . di ma-a-ti (por. ib., Pl. Ja, 1. . a-ti). Nasz tekst ewidentnie powtarza tę samą frazę i umożliwia nam dostarczanie Kai, a także imię bohatera Gisz, po którym są wyraźne ślady. Brakujące słowo opisuje zatem bohatera jako władcę, czyli kontrolera ziemi. Ale jakie są te dwa znaki wcześniej? Kai? Forma uczestnictwa od pakâdu, o którym naturalnie myślimy, jest niemożliwe z powodu Kaii z tego samego powodu nie można podać słowa pasterz (nakidu). Można by pomyśleć o ka-ak-ka-du, oprócz tego kakkadu nie jest używany jako „głowa” w znaczeniu „wódz” ziemi. Ośmielam się przywrócić [ja-ik-]ka-di, "silny." Nasz tekst w każdym razie rozprawia się z przypuszczeniem Haupta is-di ma-a-ti (JAOS 22, s. 11), „Dno ziemi”, jak również proponowane przez Ungnad [a-di pa]-a-ti, „do końca” (Ungnad-Gressmann, Gilgamesch-Epos, P. 6, uwaga) lub czytanie di-ma-a-ti, „filary”. Teraz czytałby pierwszy wiersz wersji asyryjskiej:

    šá nak-ba i-mu-ru [ d Gis-gi(n)-maš i-ik-ka]-di ma-a-ti,

    Możemy być w każdym razie całkiem pewni, że imię bohatera pojawiło się w pierwszym wierszu i że został opisany jakimś epitetem wskazującym na jego wyższą pozycję.

    Linie 229–235 są ponownie adresem Gilgamesza do boga słońca, po otrzymaniu od niego korzystnej „wyroczni” (wiersz 222). Bohater obiecuje czcić i czcić boga, wznosząc dla niego trony.

    Linie 237–244 opisują uzbrojenie bohatera przez „mistrza” rzemieślnika. Dodatkowo pasu oraz paṭru, łuk (?) i kołczan są mu dane.

    Linia 249 jest paralelna w nowym fragmencie wersji asyryjskiej opublikowanej przez króla in PSBA 1914, s. 66 (kol. 1, 2), z tym że fragment ten dodaje: Gi-Mira do e-mu-ḳi-ka.

    Wersy 251–252 odpowiadają kolumnom 1, 6–8 fragmentu Kinga, z interesującymi wariacjami „bitwa” i „walka” zamiast „droga” i „droga”, które pokazują, że w przerwie między starym babilońskim a asyryjskim Wersję, prawdziwy powód, dla którego Enkidu powinien przodować, a mianowicie dlatego, że zna kraj, w którym mieszka Ḫuwawa (linie 252–253), uzupełniono opisując Enkidu również jako bardziej doświadczonego w walce niż Gilgamesz.

    Wiersz 254. Nie jestem w stanie dostarczyć zadowalającego renderingu tego wersu, ze względu na niepewność słowa na końcu. Czy może to być „jego dom”, od rdzenia, który po hebrajsku daje nam „rodzina”?

    Linia 255. jest równoległa przez kol. 1, 4 nowego fragmentu króla. Epizod, w którym Gisz i Enkidu udają się do Ninsun, matki Gisza, po radę, który następuje we fragmencie króla, wydaje się być pominięty w starej babilońskiej wersji. Takiego rozwinięcia opowieści jest dokładnie to, czego powinniśmy się spodziewać, ponieważ przeszła przez wieki.

    Linia 257. Nasz tekst pokazuje, że irnittu (wiersze 257, 264, 265) oznacza przede wszystkim „wysiłek”, a następnie sukces w czyimś przedsięwzięciu lub „triumf”.

    Linie 266–270. Do not appear to refer to rites performed after a victory, as might at a first glance appear, but merely voice the hope that Gišh will completely take possession of Ḫuwawa’s territory, so as to wash up after the fight in Ḫuwawa’s own stream and the hope is also expressed that he may find pure water in Ḫuwawa’s land in abundance, to offer a libation to Šhamašh.


    "I will proclaim to the world the deeds of Gilgamesh. This was the man to whom all things were known this was the king who knew the countries of the world. He was wise, he saw mysteries and knew secret things, he brought us a tale of the days before the flood. He went on a long journey, was weary, worn-out with labour, returning he rested, he engraved on a stone the whole story."

    &mdashEpos o Gilgameszu, translated by N. K. Sandars (Harmondsworth, England: Penguin Books, 1972), p. 61.

    Epos o Gilgameszu is a series of Mesopotamian tales that recount the exploits of Gilgamesh, King of Uruk. We learn of his overwhelming power, his friendship with Enkidu, and his quest for eternal life. We also read of a great flood that devastated the region. Several cuneiform texts dating to approximately 750 B.C.E. that make up the Gilgamesh epic were found by archaeologists who excavated the library of King Ashurbanipal at Nineveh. Scholars have also discovered other texts and additional fragmentary evidence that places the origin of the Gilgamesh stories in the age of the Sumerian city-states. A list of kings indicates that there was a ruler of Uruk named Gilgamesh in about 2600 B.C.E.

    The Text's History

    Pomimo Epos o Gilgameszu appears in numerous anthologies of primary sources in ancient history, and the story's earliest versions are likely quite ancient, the text is in many respects a modern one. There is no set of perfectly intact cuneiform tablets that offers the Epic as we encounter it in books today. Nineteenth and twentieth century scholars located and deciphered several partial texts and painstakingly cobbled them together to offer a "complete," or at any rate coherent narrative. Moreover, these texts were written in different languages at different times, and they were not found at a single location, but at several places in both Mesopotamia and Asia Minor (modern Turkey). The Gilgamesh referred to in the Epic has an historical correlate in a King Gilgamesh who is mentioned in lists of Sumerian kings, but there is no definitive evidence regarding his life and actions apart from the fragmentary texts that comprise the Epic. Finally, though a King Gilgamesh evidently lived during the third millenium B.C.E., and there are fragments of texts on Gilgamesh that date to the second millenium B.C.E., the most substantial text fragments of the Epic were discovered in a library that dates to the first millenium B.C.E. (For further information on these various ancient manuscripts, see the Introduction and Appendix to Sandars' translation of the Epic, cited above.)

    Questions to Consider

    1. What are some of the problems that can accompany historians' use of a text that has been reconstructed from several fragments and then translated and amended to provide a narrative that appears complete?
    2. Does is matter whether or not there was a "real" historical Gilgamesh? Why or why not? What are the limitations of or opportunities for historical study that our answers to these questions establish?
    3. How important are the issues of the dating of this text and the fragmentary character of the Epic ? How might we explain or challenge the long chronological gap beetween the date of the text artifacts and the dates of the reign of the historical King Gilgamesh? How can we find out more about the current state of scholarship regarding the Gilgamesh texts?

    Text Sources

    The book version of the text most often used in college-level courses--and the one quoted above--is N.K. Sandars' translation, Epos o Gilgameszu (Harmondsworth: Penguin, 1972). Other English translations are also available. Passages taken from Epos o Gilgameszu also appear in most of the World or Western Civiilization readers. Teachers and students may find these books more useful for their purposes than an online version of the text. The questions on the next page (click on Questions about the Gilgamesh text below) do not refer readers to any particular edition of the text.

    Źródła internetowe

    An online introduction to and summary of the Gilgamesh text can be found at:

    Examples of cuneiform tablets and further information on ancient Mesopotamian languages and cultures are found at this site listed below, maintained by the Oriental Institute of the University of Chicago:

    The University of Birmingham, England, offers background information and discussions of current research at its Cuneiform Database website:

    Christopher Siren's site contains helpful information on Mesopotamian mythology as well as useful links to other sites:

    See also the web pages on the Epos o Gilgameszu developed by Prof. Lee Huddleston of the University of North Texas at his site on the Ancient Near East (Appendix V):
    http://www.hist.unt.edu/ane-09.htm

    Questions about the Text

    These questions are of an introductory nature, and can be used as the basis for classroom discussions, papers, or both.


    What a newly-found fragment of an ancient Babylonian poem tells us about being human

    Epos o Gilgameszu is a Babylonian poem composed in ancient Iraq, millennia before Homer. It tells the story of Gilgamesh, king of the city of Uruk. To curb his restless and destructive energy, the gods create a friend for him, Enkidu, who grows up among the animals of the steppe. When Gilgamesh hears about this wild man, he orders that a woman named Shamhat be brought out to find him. Shamhat seduces Enkidu, and the two make love for six days and seven nights, transforming Enkidu from beast to man. His strength is diminished, but his intellect is expanded, and he becomes able to think and speak like a human being. Shamhat and Enkidu travel together to a camp of shepherds, where Enkidu learns the ways of humanity. Eventually, Enkidu goes to Uruk to confront Gilgamesh’s abuse of power, and the two heroes wrestle with one another, only to form a passionate friendship.

    This, at least, is one version of Gilgamesh’s beginning, but in fact the epic went through a number of different editions. It began as a cycle of stories in the Sumerian language, which were then collected and translated into a single epic in the Akkadian language. The earliest version of the epic was written in a dialect called Old Babylonian, and this version was later revised and updated to create another version, in the Standard Babylonian dialect, which is the one that most readers will encounter today.

    Nie tylko Gilgamesh exist in a number of different versions, each version is in turn made up of many different fragments. There is no single manuscript that carries the entire story from beginning to end.

    Rather, Gilgamesh has to be recreated from hundreds of clay tablets that have become fragmentary over millennia. The story comes to us as a tapestry of shards, pieced together by philologists to create a roughly coherent narrative (about four-fifths of the text have been recovered). The fragmentary state of the epic also means that it is constantly being updated, as archaeological excavations – or, all too often, illegal lootings – bring new tablets to light, making us reconsider our understanding of the text. Despite being more than 4,000 years old, the text remains in flux, changing and expanding with each new finding.

    The newest discovery is a tiny fragment that had lain overlooked in the museum archive of Cornell University in New York, identified by Alexandra Kleinerman and Alhena Gadotti and published by Andrew George in 2018. At first, the fragment does not look like much: 16 broken lines, most of them already known from other manuscripts. But working on the text, George noticed something strange. The tablet seemed to preserve parts of both the Old Babylonian and the Standard Babylonian version, but in a sequence that didn’t fit the structure of the story as it had been understood until then.

    The fragment is from the scene where Shamhat seduces Enkidu and has sex with him for a week. Before 2018, scholars believed that the scene existed in both an Old Babylonian and a Standard Babylonian version, which gave slightly different accounts of the same episode: Shamhat seduces Enkidu, they have sex for a week, and Shamhat invites Enkidu to Uruk. The two scenes are not identical, but the differences could be explained as a result of the editorial changes that led from the Old Babylonian to the Standard Babylonian version. However, the new fragment challenges this interpretation. One side of the tablet overlaps with the Standard Babylonian version, the other with the Old Babylonian version. In short, the two scenes cannot be different versions of the same episode: the story included two very similar episodes, one after the other.

    According to George, both the Old Babylonian and the Standard Babylonian version ran thus: Shamhat seduces Enkidu, they have sex for a week, and Shamhat invites Enkidu to come to Uruk. The two of them then talk about Gilgamesh and his prophetic dreams. Then, it turns out, they had sex for another week, and Shamhat again invites Enkidu to Uruk.

    Suddenly, Shamhat and Enkidu’s marathon of love had been doubled, a discovery that Czasy publicised under the racy headline “Ancient Sex Saga Now Twice As Epic”. But in fact, there is a deeper significance to this discovery.

    The difference between the episodes can now be understood, not as editorial changes, but as psychological changes that Enkidu undergoes as he becomes human. The episodes represent two stages of the same narrative arc, giving us a surprising insight into what it meant to become human in the ancient world.

    The first time that Shamhat invites Enkidu to Uruk, she describes Gilgamesh as a hero of great strength, comparing him to a wild bull. Enkidu replies that he will indeed come to Uruk, but not to befriend Gilgamesh: he will challenge him and usurp his power. Shamhat is dismayed, urging Enkidu to forget his plan, and instead describes the pleasures of city life: music, parties and beautiful women.

    After they have sex for a second week, Shamhat invites Enkidu to Uruk again, but with a different emphasis. This time she dwells not on the king’s bullish strength, but on Uruk’s civic life: “Where men are engaged in labours of skill, you, too, like a true man, will make a place for yourself.” Shamhat tells Enkidu that he is to integrate himself in society and find his place within a wider social fabric. Enkidu agrees: “the woman’s counsel struck home in his heart”.

    It is clear that Enkidu has changed between the two scenes. The first week of sex might have given him the intellect to converse with Shamhat, but he still thinks in animal terms: he sees Gilgamesh as an alpha male to be challenged. After the second week, he has become ready to accept a different vision of society. Social life is not about raw strength and assertions of power, but also about communal duties and responsibility.

    Placed in this gradual development, Enkidu’s first reaction becomes all the more interesting, as a kind of intermediary step on the way to humanity. In a nutshell, what we see here is a Babylonian poet looking at society through Enkidu’s still-feral eyes. It is a not-fully-human perspective on city life, which is seen as a place of power and pride rather than skill and cooperation.

    What does this tell us? We learn two main things. First, that humanity for the Babylonians was defined through society.

    To be human was a distinctly social affair. And not just any kind of society: it was the social life of cities that made you a “true man”.

    Babylonian culture was, at heart, an urban culture. Cities such as Uruk, Babylon or Ur were the building blocks of civilisation, and the world outside the city walls was seen as a dangerous and uncultured wasteland.

    Second, we learn that humanity is a sliding scale. After a week of sex, Enkidu has not become fully human. There is an intermediary stage, where he speaks like a human but thinks like an animal. Even after the second week, he still has to learn how to eat bread, drink beer and put on clothes. In short, becoming human is a step-by-step process, not an either/or binary.

    In her second invitation to Uruk, Shamhat says: “I look at you, Enkidu, you are like a god, why with the animals do you range through the wild?” Gods are here depicted as the opposite of animals, they are omnipotent and immortal, whereas animals are oblivious and destined to die. To be human is to be placed somewhere in the middle: not omnipotent, but capable of skilled labour not immortal, but aware of one’s mortality.

    In short, the new fragment reveals a vision of humanity as a process of maturation that unfolds between the animal and the divine. One is not simply born human: to be human, for the ancient Babylonians, involved finding a place for oneself within a wider field defined by society, gods and the animal world.

    This article first appeared on Aeon.


    Obejrzyj wideo: Hermes Trismegistos - Tablica Szmaragdowa Tabula Smaragdina + opracowanie


Uwagi:

  1. Goltizshura

    Zgadzam się, ta wielka myśl przyda się.

  2. Ervine

    Nie masz racji. Napisz do mnie w PM, porozmawiamy.

  3. Murdoc

    nie to

  4. Tzefanyah

    Tak, to wszystko fikcja

  5. Heathdene

    Przepraszam, ale moim zdaniem się mylisz. Oferuję to omówienie.

  6. Bliant

    Przepraszam, ale to nie nadchodzi.



Napisać wiadomość