Krążowniki klasy Pensacola

Krążowniki klasy Pensacola


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Krążowniki klasy Pensacola

Dwa ciężkie krążowniki klasy Pensacola były pierwszymi amerykańskimi ciężkimi krążownikami zbudowanymi po I wojnie światowej i były ograniczone postanowieniami Traktatu Waszyngtońskiego z 1921 roku.

Okręty klasy Pensacola wyraźnie zerwały z wcześniejszymi amerykańskimi krążownikami. Przedwojenna klasa Chester była znacznie lżejszymi okrętami, uzbrojonymi w dwa 5-calowe i sześć 3-calowe działa, wszystkie noszone na otwartej przestrzeni. Pierwsza powojenna klasa, lekkie krążowniki typu Omaha, były dość staromodnymi okrętami, z połową ich 6-calowych dział noszonych w kazamatach zamontowanych po bokach nadbudówki. Podczas I wojny światowej US Navy nawiązała bliski kontakt z Royal Navy. Szczególnie imponowały krążowniki klasy Cavendish lub Hawkins z czasów wojny. Miały mniej więcej taką samą wyporność, jak ewentualne okręty klasy Pensacola, i nosiły siedem dział 7,5 cala, pięć na linii środkowej (trzy z tyłu i dwa z przodu) i po jednym z każdej strony. Mogli więc użyć sześciu z siedmiu dział w burcie.

Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych zdecydowała, że ​​wszelkie krążowniki zbudowane po I wojnie światowej będą musiały być lepsze od klasy Hawkins. Chcieli również mieć krążowniki o dużym promieniu działania na wypadek konfliktu z Japonią. Na początku lat 20. opracowano szeroką gamę projektów krążowników, od 5000 do 10 000 ton i uzbrojonych w działa 5 calowe, 6 calowe lub 8 calowe. W tym czasie budowano okręty klasy Omaha, uzbrojone w 6-calowe działa. Traktat Waszyngtoński z 1921 r. również odegrał ważną rolę w ostatecznym projekcie, narzucając limit wielkości 10 000 ton i 8-calowych dział na każdy nowy krążownik.

Podstawowy projekt okrętów Pensacola był gotowy do listopada 1923 roku, a ostateczny szkic projektu ukończono w marcu 1925 roku. Nowe okręty miały dwa kominy z dość dużą przerwą między nimi. Mieli nadbudówki na dziobie i rufie, z dużymi grotmasztami i przedmasztami. Moc zapewniały 4 szybowe Turbiny Parsonsa z ośmioma kotłami w dwóch kotłowniach, rozmieszczone na zasadzie jednostkowej z turbinowniami pomiędzy kotłowniami.

Okręty klasy Pensacola były pierwszymi amerykańskimi krążownikami, które nosiły wszystkie swoje główne działa w wieżach superstrzeleckich umieszczonych na linii środkowej, w układzie, który był używany w ogromnej większości krążowników z okresu II wojny światowej. Byli uzbrojeni w dziesięć dział 8 cali/55, noszonych w czterech wieżach. Przednia i rufowa wieża miała dwa działa, wyższe wewnętrzne wieże miały po trzy. Pozwoliło to projektantom nadać okrętowi bardzo delikatne linie. Dodatkowe uzbrojenie zapewniały cztery uniwersalne 5-calowe działa umieszczone w pojedynczych stanowiskach tuż za tylnym kominem, po dwa z każdej strony okrętu.

Zostały zbudowane z sześciu 21-calowych wyrzutni torped w dwóch rzędach po trzy, ale zostały one usunięte przed wybuchem II wojny światowej. Do tego czasu mieli też cztery działa przeciwlotnicze 5in/25 zamontowane przy przedniej nadbudówce

Zmiana uzbrojenia przeciwlotniczego powtarzała się w okresie eksploatacji dwóch okrętów. Na początku mieli tylko karabiny maszynowe Browning M2 kalibru .50 cala. W listopadzie 1941 roku otrzymali dwa poczwórne jarzma karabinu maszynowego Mark VI 1,1 cala (nazywane Chicago Piano). W 1942 roku karabiny maszynowe .50 zostały zastąpione armatą Oerlikon 20 mm, zaczynając od ośmiu pojedynczych jarzm, a także dwóch kolejnych poczwórnych jarzm 1,1 cala.

W 1943 r. poczwórne działka Boforsa kal. 40 mm zastąpiły działa 1,1 cala i zwiększono liczbę dział kal. 20 mm. Do 1944 r. oficjalny montaż składał się z sześciu poczwórnych montażowni Bofors kal. 40 mm i dwudziestu lub dwudziestu jeden dział 20 mm. W 1945 r Miasto Salt Lakemiał sześć poczwórnych jarzm 40mm i dziewiętnaście pojedynczych działek 20mm. Po remoncie latem 1945 r Pensacolamiał siedem poczwórnych mocowań 40mm i dziewięć podwójnych mocowań 20mm.

Samoloty były postrzegane jako niezbędne w operacjach krążowników w latach dwudziestych. Krążowniki klasy Pensacola mogły przewozić cztery samoloty, które były składowane na otwartej przestrzeni i miały dwie katapulty i jeden dźwig. W swojej karierze służbowej nosili Vought O2U Corsairs, OS2U Kingfishers lub Curtiss SOC Seagulls.

Okręty były lekko opancerzone dla ciężkich krążowników. Mieli 1 cal opancerzony pokład z pasem, który zmieniał się od 2,5 cala do 4 cali. Grubszy pas chronił magazynki. Barbety z wieżyczek były bardzo cienko opancerzone pancerzem .75 cala. Wieże miały 2,5 cala pancerza na czole, cieńszy pancerz w innych miejscach.

W limicie 10 000 ton było naprawdę dużo wolnej masy na dodatkowy pancerz. Teoria była taka, że ​​ograniczony pancerz będzie skuteczny przeciwko 5-calowym działam niszczycieli. Przekroczyliby zasięg krążowników 6-calowych, a każde starcie z innym krążownikiem 8-calowym miałoby miejsce na tak krótkich dystansach, że nie można było nosić żadnego skutecznego pancerza. Gdy okręty były w budowie, zdano sobie sprawę, że można zainstalować jednostki kierowania ogniem, dzięki czemu 8-calowe działa będą skuteczne na znacznie większych odległościach niż oczekiwano. Pancerz pasa został później obliczony jako skuteczny przeciwko ogniu 5,1 cala z odległości 8000 jardów, ale podatny na pociski 8 cali/50 z odległości do 24 000 jardów, a pancerz pokładowy nad magazynami z odległości 16 000 jardów.

Ich cienka zbroja oznaczała, że ​​stały się znane jako „odziane w cynę” krążowniki. Kolejne ciężkie krążowniki, Northampton i Portland, miały tę ograniczoną ochronę, ale w klasie New Orleans z początku lat 30. podjęto pierwszą próbę zwiększenia pancerza.

Wpływ ograniczeń traktatowych można zobaczyć w klasie Pensacola. Lekkie krążowniki klasy Cleveland, zbudowane po zniesieniu ograniczeń traktatowych, były dłuższe, nieco szersze i cięższe o 2000 ton przy standardowej wyporności. Klasa Pensacola była koncepcyjnie podobna do innych krążowników z tamtego okresu – współczesne brytyjskie cursery klasy Kent nosiły osiem 8-calowych dział o podobnej wyporności, ale z grubszym pancerzem wokół miejsc na amunicję i cieńszym pancerzem w innych miejscach.

Obaj członkowie klasy walczyli intensywnie podczas wojny na Pacyfiku, z Pensacola zdobywając 13 gwiazdek bitewnych i Miasto Salt Lake 11. Oba przetrwały wojnę, dzięki czemu klasa miała więcej szczęścia niż ich następcy – trzy z sześciu okrętów klasy Northampton zostały zatopione, podobnie jak jeden z dwóch okrętów klasy Portland i trzy z siedmiu bardziej opancerzonych okrętów klasy New Orleans

Przemieszczenie (standard)

9097t

Przemieszczenie (obciążone)

11 512 ton

Prędkość maksymalna

32,5 węzłów

Zasięg

10 000 nm przy 15 wt

Pancerz – pokład

1 w

- nad maszynami

2,5 cala

- strona czasopism

4 cale

- nad czasopismami

1,75 cala

- barbety

0,75 cala

- twarz domy z bronią

2,5 cala

- górne domy z bronią

2 cale

- domy broni inne

0,75 cala

Długość

586ft 8in dębowy

Zbrojenia

Dziesięć dział 8 cali/55 (dwie wieże z 3 działami i dwie wieże z 2 działami)
Cztery pistolety 5in/25 (cztery pojedyncze pozycje)
6 21-calowych wyrzutni torped
4 samoloty

Uzupełnienie załogi

631

Statki w klasie

Los

CA24 USS Pensacola

Zatopiony 1948

CA25 USS Miasto Salt Lake

Zatopiony 1948


Próbując uzyskać jak najlepsze wyniki w warunkach ograniczeń nałożonych przez traktat waszyngtoński z 1922 r., krążowniki typu Pensacola połączyły silną baterię główną składającą się z dziesięciu dział kal. 203 mm w czterech wieżach o słabym opancerzeniu i niewygodnej masie górnej, co sprawia, że ​​okręty są podatne na ataki. do toczenia. Późniejsze projekty krążowników Marynarki Wojennej USA wyeliminowały te niedociągnięcia, ale USS Pensacola i USS Salt Lake City przeszły właśnie modyfikację kadłuba i nadbudówki, aby wyeliminować kołysanie, kiedy zostały rzucone do walki z Japończykami w 1941 roku. W tym czasie oba okręty otrzymał nowoczesne systemy radarowe i zwiększoną liczbę dział przeciwlotniczych. Brali udział w wielu operacjach US Navy na Pacyfiku i odegrali słynną rolę w walkach kampanii Guadalcanal, gdzie doznali ciężkich zniszczeń. Mimo to Pensacola i Salt Lake City przetrwały wojnę, by w 1947 i 1948 roku zostać zatopionym jako cel.

W Battlegroup42 krążownik klasy Pensacola ma dziesięć dział kalibru 8"/55 (203 mm) na czterech wieżach, a także cztery działa kalibru 5 cali/25 (127 mm) po każdej stronie. Ma też dwa poczwórne Boforsy L/ 60 dział kal. 40 mm po każdej stronie, dzięki czemu jest zabójczy dla wrogich celów nawodnych lub powietrznych.

Krążownik ma również „ukrytą” 7. pozycję, stację katapulty, która kontroluje pozycję katapulty na lewej burcie. Do tej pozycji można wejść przez jedne z dwóch drzwi w pobliżu katapult. Ze statku można wystrzelić Grumman J2F-2 Duck.


Krążowniki klasy Pensacola - Historia

USS Pensacola, nazwany okręt klasy dwóch 9100-tonowych lekkich krążowników, został zbudowany przez New York Navy Yard. Oddany do służby w lutym 1930, odbył rejs próbny do Peru i Chile, a następnie rozpoczął regularne operacje na zachodnim Atlantyku, Karaibach i Pacyfiku. W lipcu 1931 jego klasyfikację zmieniono na ciężki krążownik, a numer kadłuba to CA-24. Pensacola przeniósł port macierzysty z Norfolk w stanie Wirginia do San Diego w Kalifornii w styczniu 1935 roku, a następnie służył głównie na Pacyfiku.

Kiedy 7 grudnia 1941 r. rozpoczęła się wojna na Pacyfiku atakiem Japonii na Pearl Harbor, Pensacola był na morzu, eskortując konwój, który następnie został skierowany do Australii. Po patrolach w pobliżu Samoa krążownik osłaniał lotniskowce Lexington i Yorktown podczas ich operacji na południowym Pacyfiku od lutego do kwietnia 1942 roku. Na początku czerwca Bitwa o Midway Pensacola eskortowała zarówno USS Enterprise, jak i USS Yorktown. Od sierpnia do grudnia 1942 roku wspierał kampanię Guadalcanal, obsługując głównie lotniskowce i był obecny podczas bitwy o wyspy Santa Cruz pod koniec października oraz bitwy morskiej o Guadalcanal w połowie listopada. Pod koniec listopada Pensacola został poważnie uszkodzony przez torpedę w bitwie pod Tassafarongą, tracąc ponad 120 członków załogi.

Pensacola był w naprawie aż do 1943 roku, ale wrócił do służby na czas, aby wziąć udział w inwazji Tarawa w listopadzie. W 1944 roku brał udział w podboju Wysp Marshalla i operował z siłami uderzeniowymi lotniskowców podczas nalotów na środkowy Pacyfik. Od maja do sierpnia patrolował północny Pacyfik i bombardował pozycje japońskie na Wyspach Kurylskich. Poruszając się na południe, Pensacola ostrzelał wyspę Wake we wrześniu, a Marcus na początku października, po czym dołączył do sił lotniskowców Trzeciej Floty, by wziąć udział w atakach na Formozę i bitwie w zatoce Leyte.

Przez pozostałą część roku i do 1945 roku Pensacola regularnie przeprowadzał bombardowania na wyspach Bonin i Volcano. Podczas pobytu w pobliżu Iwo Jimy 17 lutego 1945 roku został kilkakrotnie trafiony przez japońskie działa przybrzeżne, ale wkrótce był w stanie wznowić ostrzał wyspy. Zapewnił większe wsparcie ogniowe podczas kampanii mającej na celu zajęcie Okinawy w marcu i kwietniu. Kiedy walki zakończyły się w połowie sierpnia, służyła na Północnym Pacyfiku. Ostatnie miesiące aktywnej służby Pensacoli spędził na wspieraniu okupacji północnej Japonii i transporcie weteranów wojny na Pacyfiku do domu w ramach operacji „Magic Carpet”. W 1946 r. starszy już krążownik został przydzielony do służby docelowej w związku z testami bomby atomowej na atolu Bikini. Ciężko uszkodzony przez dwie eksplozje w dniu 1 lipca i 25 lipca, został formalnie wycofany ze służby w sierpniu. Ponad dwa lata później, 10 listopada 1948, USS Pensacola został zatopiony jako cel podczas ćwiczeń floty u wybrzeży stanu Waszyngton.

Ta strona zawiera wybrane widoki dotyczące USS Pensacola (CA-24).

Jeśli chcesz uzyskać reprodukcje w wyższej rozdzielczości niż prezentowane tutaj obrazy cyfrowe, zobacz: „Jak uzyskać reprodukcje fotograficzne”.

Kliknij małe zdjęcie, aby wyświetlić większy widok tego samego obrazu.

Sfotografowany na kotwicy w latach 30. XX wieku.

Zdjęcie dowództwa dotyczącego historii i dziedzictwa marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych.

Obraz online: 89 KB 740 x 600 pikseli

W drodze na morzu, wrzesień 1935.

Oficjalne zdjęcie marynarki wojennej USA ze zbiorów Dowództwa Historii i Dziedzictwa Marynarki Wojennej.

Obraz online: 102 KB 740 x 620 pikseli

Na kotwicy w porcie na południowym Pacyfiku, 28 września 1942 r. W lewej odległości znajduje się tankowiec (AO).

Zdjęcie z Biura Zbiorów Statków w Archiwach Narodowych USA.

Obraz online: 74 KB 740 x 585 pikseli

Reprodukcje tego obrazu mogą być również dostępne w systemie reprodukcji fotografii Archiwum Państwowego.

Sfotografowany 14 października 1943 r. Towarzyszą mu dwa holowniki, jeden mały portowy, a drugi (po prawej) stary holownik floty marynarki wojennej.

Zdjęcie z Biura Zbiorów Statków w Archiwach Narodowych USA.

Obraz online: 88 KB 740 x 585 pikseli

Reprodukcje tego obrazu mogą być również dostępne w systemie reprodukcji fotografii Archiwum Państwowego.

W Massacre Bay, Attu Island, Alaska, 9 czerwca 1944 r.
Jest malowana w kamuflażu Measure 32, Design 14d.

Oficjalne zdjęcie marynarki wojennej USA ze zbiorów Dowództwa Historii i Dziedzictwa Marynarki Wojennej.

Obraz online: 109 KB 740 x 605 pikseli

Off the Mare Island Navy Yard, Kalifornia, 29 czerwca 1945 r.

Zdjęcie z Biura Zbiorów Statków w Archiwach Narodowych USA.

Obraz online: 68 KB 740 x 570 pikseli

Reprodukcje tego obrazu mogą być również dostępne w systemie reprodukcji fotografii Archiwum Państwowego.

W stoczni Mare Island Navy Yard w Kalifornii, 3 lipca 1945 r., pod koniec ostatniego remontu.
Kółka oznaczają ostatnie zmiany na statku.
Zwróć uwagę na jego baterię główną składającą się z podwójnych i potrójnych ośmiocalowych wież dział.
USS Indianapolis (CA-35) i lżejszy YF-390 są po lewej stronie.

Zdjęcie z Biura Zbiorów Statków w Archiwach Narodowych USA.

Obraz online: 134 KB 605 x 765 pikseli

Reprodukcje tego obrazu mogą być również dostępne w systemie reprodukcji fotografii Archiwum Narodowego.

Aktorka Ethyl Merman, gwiazda przeboju scenicznego „Girl Crazy”, przedstawia załodze młodą kozę (na dole po prawej), prawdopodobnie mniej więcej w czasie, gdy Pensacola został oddany do użytku w lutym 1930 roku.
Prezent przyjmuje dowódca statku, kapitan Alfred G. Howe, USN.

Zdjęcie dowództwa dotyczącego historii i dziedzictwa marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych.

Obraz online: 97 KB 580 x 765 pikseli

Oficerowie, marynarze i marines na śródokręciu, 1933.
Zwróć uwagę na szczegóły katapult i czterech wodnosamolotów Vought O2U-4. Samolot po prawej to Biuro nr 8334.

Zdjęcie dowództwa dotyczącego historii i dziedzictwa marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych.

Obraz online: 109 KB 740 x 585 pikseli

Wraz z USS Vestal (AR-4), poddany naprawie uszkodzeń torpedowych odniesionych podczas bitwy pod Tassafarongą u wybrzeży Guadalcanal 30 listopada 1942 r.
Zwróć uwagę na otwór w jej boku poniżej głównego masztu i rozległe uszkodzenia od ognia w okolicy tego masztu oraz ośmiocalowej wieżyczki numer trzy.
Sfotografowany w Espirito Santo na Nowych Hebrydach 17 grudnia 1942 r.

Oficjalna fotografia marynarki wojennej USA, obecnie w zbiorach Archiwum Narodowego.

Obraz online: 130 KB 740 x 610 pikseli

Reprodukcje tego obrazu mogą być również dostępne w systemie reprodukcji fotografii Archiwum Narodowego.

Widok na tylny pokład statku, patrząc w przyszłość, pokazujący uszkodzenia zadane podczas testów bomby atomowej Operacji „Crossroads” na Bikini w lipcu 1946 roku. Mężczyźni na pierwszym planie badają pozostałości sprzętu umieszczonego na jej pokładzie, aby sprawdzić skutki wybuchu bomby.
Zwróć uwagę na znaki ostrzegawcze namalowane na nim po ośmiocalowej wieży, przypuszczalnie w celu zmniejszenia ryzyka pożaru i zapobieżenia zabieraniu radioaktywnych przedmiotów jako pamiątek.

Oficjalne zdjęcie marynarki wojennej USA ze zbiorów Dowództwa Historii i Dziedzictwa Marynarki Wojennej.

Obraz online: 125 KB 740 x 610 pikseli

Został odholowany z Puget Sound w stanie Waszyngton, w drodze na morze w celu usunięcia jako cel w ćwiczeniach First Task Fleet, 9 listopada 1948.


Krążowniki klasy Swierdłow i odpowiedź Royal Navy’s

„Chociaż brak lotniskowców w Rosji spowodowałby, że ich krążownikom byłoby niebezpieczne działanie poza zasięgiem osłony lądowej myśliwca, przypuszczalny duży zasięg klasy Swierdłow umożliwia im operowanie jako rajdery oceaniczne, zwłaszcza jeśli Rosjanie powód, by sądzić, że alianckie lotniskowce nie zostaną spełnione.”[i]

Najeźdźcy powierzchniowi byli potencjalnie śmiertelnym zagrożeniem dla globalnego narodu handlowego, takiego jak Wielka Brytania, podczas gdy okręty podwodne były problemem, były problemem możliwym do opanowania – zwłaszcza przed rozwojem energetyki jądrowej. Jednak, jak zademonstrował niemiecki krążownik Admirał Graf Spee sławy River Plate [ii] i innych, najeźdźcy powierzchniowi byli bardziej nieograniczeni – stąd ich zabijanie stało się takim priorytetem. [iii] Dlatego gdy widziano, że Sowieci [iv] budują podobną zdolność, reakcja była tylko kwestią czasu.


Rysunek 1. Rejs Admiral Graf Spee, ilustrujący nie tylko liczbę jego sukcesów, ale także ich zasięg i rozpiętość (zdjęcie z archiwów narodowych).v]

Najczęściej przywoływaną reakcją Brytyjczyków na pojawiające się zagrożenie ze strony radzieckich najeźdźców naziemnych jest bombowiec Buccaneer, który oczywiście był głównie skoncentrowany nie tylko na ataku nuklearnym niskiego poziomu na cele naziemne, ale także na polowaniu i niszczeniu najeźdźców naziemnych. [vi] Reakcja Królewskiej Marynarki Wojennej (RN) nie ograniczała się tylko do tej jednej rzeczy i w rzeczywistości, podczas gdy lotniskowce były skoncentrowane na głównym narzędziu o zasięgu globalnym, zdano sobie sprawę, że nigdy nie będzie wystarczająco dużo dostępnego dla RN globalna obecność, która byłaby wymagana do ochrony arterii handlu i zaopatrzenia przed najeźdźcami / polowania na tych najeźdźców. [vii] Dlatego tak jak w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, RN zwróciła się do bojowników nawodnych.

Chociaż ważne jest, aby zakwalifikować tę pracę ze zrozumieniem, że lokalizacja i zniszczenie wrogich najeźdźców nawodnych nie było jedynym, prawdopodobnie nawet nie było głównym czynnikiem napędzającym projektowanie / rozwój / zakup okrętów wojennych w tym okresie, był to znaczący czynnik które należy wziąć pod uwagę, ponieważ mogą one dostarczyć ważnych lekcji dla przyszłego projektowania/rozwoju/zamówień. Ta praca przeanalizuje istotne informacje w dwóch sekcjach: pierwsza sekcja omówi to, co zbudował Związek Sowiecki i co równie ważne, co według RN buduje. Konieczne jest rozeznanie i zróżnicowanie obu, ponieważ klucze do zrozumienia percepcji operacyjnej RN i rządu brytyjskiego, a także ich opinii na temat ich własnych mocnych i słabych stron, leżą. Druga sekcja przeniesie się do odpowiedzi RN badającej, co było planowane, o co proszono i co faktycznie zostało zbudowane. Tam, gdzie to możliwe, praca ta będzie miała kontekst poprzez zastosowanie porównywalnej konstrukcji sprzymierzonej. Wreszcie, prace te będą miały na celu zebranie wszystkich wątków dyskusji, aby odpowiedzieć na pytanie, które jest jej celem, do jakiego stopnia zrozumienie radzieckich krążowników przez RN wpłynęło na pozyskiwanie okrętów w początkowej fazie zimnej wojny.

Do każdej akcji jest zawsze…

Klasa Swierdłow była drugą klasą krążowników zbudowanych przez Związek Radziecki po II wojnie światowej (lub Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej), były następcami klasy Czapajew.[viii] Jednak klasa Czapajew została zaprojektowana podczas tego konfliktu i Swierdłowowie byli pierwszą klasą rozpoczętą po II wojnie światowej. Były one istotną częścią planów, które obejmowały pancerniki i lotniskowce – plany, które miały na celu zapewnienie zupełnie nowego globu przemierzającego flotę radziecką.[ix] Zasięg 9000 mil morskich Swierdłowa przy 17 węzłach, co oznaczało, że były w stanie przemierzać rozległe obszary oceanu i nie różniła się od Graf Spee8900 mil morskich przy 20 węzłach.[xi] W porównaniu z tymi statkami przedstawionymi przez inne marynarki [x] W związku z nieistnieniem planowanych pancerników i lotniskowców (z różnych wewnętrznych przyczyn politycznych oraz ograniczeń krajowego przemysłu [xii]) Sowieci zbudowali przeskalowaną/dostosowaną wersję bardzo skutecznego (choć ostatecznie pokonany) Niemiecka marynarka wojenna z II wojny światowej.[xiii]

W związku z tym ZSRR znalazł się w posiadaniu sił zorientowanych wokół najeźdźców nawodnych i podwodnych, mających na celu obronę ZSRR i jego terytorium, w efekcie ponowną walkę w bitwie o konwoje atlantyckie/arktyczne, aby zapobiec zaopatrywaniu przez Amerykanów ich zachodnioeuropejskich sojuszników. Zrozumiała decyzja strategiczna, ponieważ bitwy w konwojach arktycznych pozostawiły pod wieloma względami większą pamięć w umysłach sowieckich przywódców niż Brytyjczyków: ze względu na rzeczywistą inwazję ZSRR (podobnie jak Malta) [XIV] był czasami tylko jeden lub dwa statki dzielące klęskę.[xv] Najeźdźcy powierzchniowi byli kluczem do takich koncepcji strategicznych, ponieważ bez ich zasięgu i zakresu operacyjnego same okręty podwodne (zwłaszcza w epoce przednuklearnej) nie byłyby w stanie osiągnąć wymaganych wyników. Jednak lustro nie było dokładnym odzwierciedleniem niemieckiej marynarki wojennej, podczas gdy Stalin mógł nalegać na użycie niemieckiej technologii i innych modyfikacji, klasa Swierdłow nadal była bardzo sowiecka pod względem koncepcji i projektu, co widać po ich liniach (rysunki 2 i 3).


Rysunek 2: klasa Swierdłow (zdjęcie z archiwów narodowych [xvi]), to zdjęcie zaczerpnięte z oceny wywiadowczej RN podkreśla czyste linie i efektownie wyglądający kadłub, wiele problemów, które musiały zostać przezwyciężone przez raczej nierozwinięte po wojnie światowej II(WWII) przemysł stoczniowy w ZSRR.[xvii]


Rysunek 3: klasa Swierdłow (zdjęcie z Archiwum Narodowego [xviii]), utrwalenie zmartwień rabusiów RN przez kilka lat, ten plan pokazuje, jak ciężko byli uzbrojeni w dwanaście 152 mm w czterech potrójnych stanowiskach, dwanaście 105 mm w sześciu podwójnych stanowiskach wszystko w połączeniu z ciężkim uzbrojeniem przeciwlotniczym, torpedami, wyrafinowanymi czujnikami, maksymalną prędkością 33 węzłów i zasięgiem 9000 mil morskich.[xix]

ten Swierdłowzasięg i wyporność ponad 16 000 ton w porównaniu z zasięgiem pancernika kieszonkowego/ciężkiego krążownika Admirał Graf Spee[xx] Działa 152 mm lub 6 cali (w języku RN), które zapewniały główne baterie, definiowały klasę Swierdłow jako lekki krążownik, a nie kieszonkowy pancernik i nie różniły się od tych używanych przez Ajaks & Achilles na płycie Bitwa o Rzekę. Wybór tych dział zamiast większych (nominalnie 8-calowych) był wyznacznikiem przeznaczenia klasy Swierdłow.

Pierwotne zamówienie dotyczyło 40 statków i miały być rozmieszczone we wszystkich głównych flotach radzieckich.[xxi] Okręty klasy Swierdłow po raz pierwszy weszły do ​​służby w Krasnoznamennyi Baltijskii Flot (KBF, Flota Bałtycka Czerwonej Sztandaru z siedzibą w Kaliningradzie) i Flocie Czarnomorskim ( CF, Flota Czarnomorska z siedzibą w Sewastopolu). Dopiero wraz z wprowadzeniem do służby większej ilości klasy zostały one przydzielone do Floty Siewiernyj (SF, Flota Północna z siedzibą w Siewieromorsku) i Floty Tikhookeanski (TOF, Flota Pacyfiku z siedzibą we Władywostoku). Po okresie przejściowym KBF będzie miał trzy, CF pięć, SF tylko dwa, a TOF cztery. siły w swoich portach przez cały rok z dostępem do Atlantyku/Oceanu Indyjskiego znacznie wykraczającym poza ten, który posiadały nazistowskie Niemcy.

Zagrożenie to było odczuwalne, ponieważ główna bateria Swierdłowów, chociaż nie była w stanie dorównać większym okrętom (starsze ciężkie krążowniki i pancerniki, które wciąż są w służbie), okazała się (zwłaszcza w epoce przedrakietowej) więcej niż wystarczająca w połączeniu z ich ciężkie uzbrojenie przeciwlotnicze (AA) do obrony przed potencjalnymi przeciwnikami.[xxiii] Ta klasa uzbrojenia była z pewnością wystarczająco potężna, aby zdziesiątkować wszelkie statki handlowe, jakie znaleźli, a także skuteczna przeciwko okazjonalnym celom nabrzeżnym. Co ważniejsze, ich liczebność i rozmieszczenie oznaczały, że chociaż teoretycznie mogą zostać zablokowane podczas każdego konfliktu, prawdopodobieństwo było takie, że niektórzy byliby już na morzu, jak Admirał Graf Spee był. [xxiv] Konsekwencją byłoby to, że znajdowaliby się poza blokadą i musieliby być ścigani, gdy wpadali w amok wśród światowych morskich linii komunikacyjnych (SLOC) – tych samych linii komunikacyjnych, z których korzystałby międzynarodowy handel i dostawy wojenne, a zatem Wielka Brytania będzie zależny od.[xxv]

RN, jak ilustrują jej własne dokumenty, uzupełniające dokumenty wywiadowcze marynarki wojennej dotyczące marynarki wojennej ZSRR i Europy – Radzieckie krążowniki[xxvi] i Szczegółowe dane dotyczące zagranicznych okrętów wojennych Tom 1 – Radzieckich i europejskich marynarek satelitarnych[XXVII], miał dość dokładny obraz sowieckich projektów. Chociaż, oczywiście, rozumienie zmieniało się z czasem, a niektóre liczby podane w poprzednim opisie zmieniły się do czasu napisania drugiego. Przykładem tej wiedzy jest fakt, że RN wiedział, że dodatkowe uzbrojenie kal. 105 mm zostało ustabilizowane w trzech wymiarach, co pozwalało na użycie ich jako broni przeciwlotniczej. RN wiedział również, że obok 105 mm było szesnaście podwójnych jarzm typu Bofors 37/60 do walki na bliskim dystansie: uzbrojenie połączone z rozbudowanym radarem, (przy użyciu „natowskich pseudonimów”) Big Net, Sea Gull i 1- 2 podpórki na noże, wszystkie do wyszukiwania w powietrzu, a także wąska siatka, wysokie sito i siatka na włosy do wyszukiwania w powietrzu/powierzchni. w samotnych misjach rajdowych.[xxix] Chociaż z pewnością były to najbardziej prawdopodobny scenariusz wojenny, misje solo nie były jednak największym strachem dla RN. Największym zmartwieniem były grupy zadaniowe, dwa lub więcej krążowników, prawdopodobnie z eskortą niszczycieli. Takie formacje były postrzegane jako bezpośrednie zagrożenie dla każdej sojuszniczej morskiej grupy zadaniowej bez lotniskowca.[xxx] Jednak to nie tylko potencjał wojenny Swierdłowów stanowił problem dla RN.

Swierdłowowie robili wrażenie, mieli załogę liczącą ponad tysiąc oficerów i żołnierzy, a ich ogólne możliwości świadczyły o sowieckiej sile i zasięgu. Takie stwierdzenie było ważne, aby zademonstrować sukces systemu komunistycznego w globalnej walce o serca i umysły lub wpływy (jak to się wtedy nazywało), które były stałą cechą zimnej wojny.[xxxi] Z ich rozmiarami, eleganckimi projekt, przestrzeń i promień działania były idealnymi narzędziami do prowadzenia dyplomacji morskiej – do czego były używane regularnie, nawet podczas kolejnych wizyt w samej Wielkiej Brytanii. Wspólnota służyła jako dalszy katalizator strachu, że dawne kolonie mogą ulec pokusie, by zwrócić się ku komunizmowi, a tym samym zmienić się z sojuszników na wrogów lub, co ważniejsze, dostawców na zaprzeczających.[xxxiii]

…Równa i przeciwna reakcja.

ten Swierdłow wszedł do służby w Voenno-Morskoj Flot SSSR (VMF – Wojskowa Flota Morska ZSRR) w 1952 roku.[xxxiv] RN miała w swoich księgach dwadzieścia dziewięć krążowników: dwanaście w służbie, dwa do szkolenia, dwanaście w rezerwie i trzy w budowie/zamknięty budynek.[xxxv] Te krążowniki były produktem/dziedzictwem doświadczeń zdobytych podczas dwóch wojen światowych, niezliczonych drobnych działań i oczywiście wszystkich operacji „czasu pokoju”, które były cechą poprzedniego stulecia, lat, kiedy takie statki były niezawodnym kręgosłupem zdolności RN. W czasie pokoju pokazywali flagę całego świata wspierającą dyplomację, handel i pokój (a może dokładniej – stabilność). W czasie wojny były one czołową eskortą i podstawowym środkiem ochrony handlu, to właśnie tego typu okręty miały za zadanie oczyszczanie oceanów wroga. Nic więc dziwnego, że kiedy RN dostrzegła opracowywaną przez Sowietów strategię najazdów handlowych, zwróciła się w stronę krążowników.[xxxvi]

RN przechodził różne poziomy planowania w miarę upływu lat i pojawiało się więcej informacji na temat roli i charakteru konstrukcji krążownika VMF, a także sposobu, w jaki Sowieci je wykorzystywali. W 1949 roku w gazecie zatytułowanej „Ships of the Future Navy” stwierdzono, że konwencjonalne krążowniki i niszczyciele zostaną zastąpione uniwersalnym lekkim krążownikiem. zastąpienie dwudziestu trzech krążowników i pięćdziesięciu ośmiu liderów niszczycieli 50 nowymi lekkimi krążownikami. W tym momencie nowe krążowniki były określane jako krążowniki-niszczyciele i miały być uzbrojone w 5-calowe działa, a wyporność nie przekraczała 5000 ton. Koncepcyjne krążowniki-niszczyciele przemieściłyby o dwie trzecie mniej niż Swierdłow, co stawia je w oczywistej niekorzystnej sytuacji, mimo że niektóre badania przewidują, że będą przeciwdziałać zagrożeniu ze strony tej klasy.[xxxviii] Program krążowników-niszczycieli nie był jednak jedynym programem projektowania krążowników RN’.

Krążownik z bronią kierowaną (lub pociskami rakietowymi), projekt, który był skokiem naprzód w porównaniu z krążownikami wyposażonymi w wszystkie działa, które reprezentowali Swierdłowowie, był już w toku. xl] Był to kolejny program krążowników-niszczycieli, ale różnił się tym, że w końcu doczekał się służby jako podstawa sił nawodnych RN z lat 60./70., niszczycieli County Class.[xli] Jednak w 1954 roku zaproponowano krążownik o wyporności 18 300 ton. z pełnym ładunkiem i wyposażony w te same podwójne działka 6-calowe, co w służbie na wyposażeniu klasy Minotaur. zdolności dzięki wyposażeniu w podwójną wyrzutnię dla pocisków ziemia-powietrze Sea Slug (zasilanie z magazynu na czterdzieści osiem komórek). Niestety ten projekt został również porzucony z różnych powodów w 1957 roku, z których najbardziej oczywistymi były ograniczenia finansowe nałożone na RN. zespół projektowy odpowiedzialny za nie został przeniesiony do projektu atomowego okrętu podwodnego, co zmniejszyło prawdopodobieństwo pojawienia się nowych projektów praktycznie do zera. czas, w którym trzy lekkie krążowniki klasy Minotoaur, których budowa została zawieszona po II wojnie światowej, zostały zmodyfikowane i ukończone jako klasa Tiger.

W 1954 roku, dwa lata po Swierdłow wszedł do służby i zaledwie rok po tym, jak odwiedził Wielką Brytanię w ramach Queen's Coronation Review, ponownie rozpoczęto prace nad statkami klasy Tiger.[xlv] Ich budowa jako statków klasy Minotaur została zawieszona nie tylko z powodu zamrożenia wydatków na koniec II wojny światowej (z powodu której były bardzo ograniczone fundusze na cokolwiek), ale także z powodu chęci cofnięcia się i przetrawienia lekcji z wojny przed rozpoczęciem szarżowania na nowe konstrukcje.[xlvi] Te statki były postrzegane jako sposób na przyspieszenie wprowadzenie tych przetrawionych lekcji do użytku, gdy podjęto decyzję o zakończeniu ich budowy, bez kosztów nowej klasy, jeśli były błędy.[xlvii]

Wielu uważało, że najważniejsze lekcje dotyczyły siły ognia. Opracowano nową 6-calową armatę, która została zamontowana na Tygrysach, kiedy weszły do ​​służby – każda broń/lufa miała szybkostrzelność 20 pocisków na minutę, więc Tygrysy z dwoma podwójnymi wieże działowe mogły zapewnić 80 pocisków na minutę wsparcia ogniowego dla operacji desantowych, co okazało się ważne podczas wojny koreańskiej. . Trzy Tygrysy w pierwotnej wersji nie miały broni kierowanej, ale nadal uważano je za przydatne: RN nie spodziewał się, że broń kierowana tak szybko wejdzie do służby i wierzyła, że ​​nawet wtedy, gdy to zrobią, działa nadal będą miały miejsce w zbrojowni floty. [l] Działo odniosło sukces i rozważano możliwość modernizacji starszych jednostek, takich jak okręty klasy HMS Belfast of the Town.[li]

This was not to be though and neither were the Tiger class really, none completing more than nineteen years as a commissioned vessel.[lii] This was in stark comparison to the Town Class’ average service life of thirty years.[liii] These were especially short service periods given that two of the Tiger class vessels (Tygrys oraz Blake, the third, Lew, wasn’t in good enough condition even for this) had very extensive midlife upgrades/conversions, gaining missiles and helicopters at expense of the aft 6in turret.[liv] Their demise was a symptom of the wider cuts to Defence and Naval Spending but it was also a reflection that these ships were not really up to the task required of them. With a range of 8,000nm at 16kts and a top speed of only 31.5kts they were just not enough to take on the Soviet surface raiders. They had been operationally confined to Task Group Operations and instead of providing a limited substitute for the aircraft carriers, the Tigers had needed their protection. For task force operations, the Tiger Class’ weapons and sensor fit was good, and provide an adequate contribution.The Tiger Class was not up to the standard needed for that primary, or justifying, mission of cruisers protecting the SLOCs from surface raiders.[lv] Without that justification the Tigers became a very hard ‘sell’ for the RN in face of Treasury questions.[lvi][lvii]

Wniosek

Given these limitations, to what extent did the Royal Navy’s understanding of Soviet cruisers affect its ship procurement during the beginning of the Cold War? If impact was measured only in paper work generated, research accomplished and debate instigated then the Sverdlov class did have more than an equal and opposite reaction from the RN. However, the metrics for measurement of impact must also include materiel generated, in this case the resulting ships. Materiel analysis is complex the RN had cruisers in service and because of the suspended Minotaurs/Tiger class it had the option of hedging its bets instead of building new vessels in response – despite all the innovative and interesting options that were examined. This certainly explains why the most visible response in terms of material to the Soviet surface raider threat was the development of the Buccaneer strike aircraft an asymmetric response that made the most of what was available, rather than a more direct viable solution to the threat of Soviet surface raiders that the Sverdlov class represented.

Unfortunately for the RN, the transitional period of the 1950s limited the available options not only in terms of technology, but also in terms of what the fleet would be. One aspect of the transition from Empire to Commonwealth was the loss of the highly visible role/budget justification of imperial policing. In comparison to this contraction, technology was driving an across-the board classification-blurring increase in the size of warship designs as they were sought to accommodate the addition increasingly sophisticated equipment/weaponry an example of this blurring being the cruiser-destroyer concept. In a time when there were many other draws on the public purse, such as the National Health Service, Nuclear Weapons and rebuilding a nation devastated by WWII, the growth of individual warships resulted in higher costs for the vessels themselves, for new systems and technology and for training.

In the end, the RN’s response was mostly (as far as surface ships were concerned) a vicious paper tiger. Adequate or even great designs on paper translated into warships completed during the period that were not up to the tasks they were envisioned to do. The importance of the response was such that successive Admiralty Boards put extensive effort into design programs, focused so many resources and fought so many Whitehall battles for vessels. Not entirely fruitless, these negotiations did lay the ground work for many other concepts to become reality, vessels which were up to missions required of them and which would be of considerable value in future conflicts. In addition to these benefits, the eventual selection of the 4.5in gun as the standard deck gun for all escorts after flirtations with 6in, 5in & 3in, and the decision to purchase Exocet SSM were consequence of the debates that affected not just the RN’s cruisers, but the whole fleet. Furthermore it must be remembered that throughout this period, the RN was never less than the second navy of NATO, and it kept to its own style – partly due to spending limits, but also perception of mission.[lviii] Whilst the USN went for the ‘Super Power Fleet’ as enshrined by experience of war in the pacific, the RN built something different, similar in image and scale definitely but always different – meaning the Soviets always had to consider the British when building their own ships.

This conceptual relationship between the Royal Navy and Soviet Navy was perhaps best illustrated by the fact both the Soviet Navy and the RN built Aviation Cruisers – or rather that is what they chose to describe their carriers for differing reasons.[lix] Furthermore, this piece of history does perhaps serve to shed some light on today’s events, and the current Russian naval rearmament.[lx] The procurement of Mistral class LHDs from France [lxi] along with the construction of new classes of warship in Russian Yards, is not a Mahanian challenge for dominance of the sea [lxii] but a quest for projection of influence and power which would serve to dispute that dominance.[lxiii] In simple terms the Russians like their Soviet predecessors in the 1950s are not seeking to match anyone in strength, but to match them in capabilities so as to be able to influence events in their favour. The question remains though whether their current naval rearmament will be as influential on the RN’s future construction today as it did in the 1950s, when it not only mobilised cruisers from slipways, but more importantly mobilised minds in search of countermeasures, producing systems, practices and decisions which effect the RN to this day.


Zawartość

Despite claimed to be "virtual copies of Japan's first French built ironclad ram, Kotetsu", the "Azuma"-class actually a completely different design, similar only in some lines. The actual "Azuma" was an ironclad ram, with only two guns in unrotated towers on the bow and stern. The "Azuma"-class are battery ironclads with much more powerfull artillery armament.

This ships are wooden-hulled armored screw steamers, with additional sail propulsion for ocean cruising. They have elevated forecastle and aftercastle. Their bow have a very large ramming bulb, probably additioned by cast-iron ram.

Armament: [ edit | edytuj źródło ]

The "Azuma"-class ships are armied with a combination on cast-iron muzzle-loading smoothbore guns and catapults, that launch the incendary "firebombs". Their usuall armament is a 14 of 100-pounder guns in armored battery and four catapults for such small ships, their armament seems to be too heavy.

The alternate configuration - probably, an attempt to solve the stability problems - consisted of 20 guns of only 40-pdr, and four catapults. This armament seems more usual for their size.

Also, all ships of this class equipped with a long ram bow, capable of breaking through the underwater hull of any Alliance ships.

Armor: [ edit | edytuj źródło ]

The "Azuma"-class have a complete armored belt from bow to stern. The belt composed of cast-iron plates of unspecified thickness probably no more than 4,5-inches (120-140 mm). The later-build ship probably have wrought-iron belts.

The ship lacked any actual horizontal protection (I.e. armored deck), which was a great disadvantage against Alliance aircraft, and inflict a lot of losses.

Powerplants: [ edit | edytuj źródło ]

The "Azuma"-class propelled by the two screws and two double-expansion steam engines. Described as crude and prone to malfunctions, this engines are capable to move ships of about 10 knots. The coal supply is limited, so for the fuel economy "Azuma"-class have two sail masts and schooner rig.


Pensacola Class Cruisers - History

Przegląd

Entering service between 1937 and 1939, the ten British “Town” class cruisers were the most modern vessels of their type in the Royal Navy when World War II began. Built in response to large 6-inch gunned cruisers in the U.S. and Japanese navies and primarily designed for the defense of trade, they saw arduous service in a wide range of roles, playing a decisive part in victories such as the Battle of the Barents Sea and the destruction of the German Navy’s Scharnhorst at the North Cape. The cost was heavy: four of the ships were lost and the other six all survived heavy damage, in some cases on more than one occasion.

In this major study, Conrad Waters makes extensive use of archive material to provide a technical evaluation of the “Town” class design and its subsequent performance. He outlines the class’s origins in the context of interwar cruiser policy, explains the design and construction process, and describes the characteristics of the resulting ships and how these were adopted in the light of wartime developments. Heavily illustrated with contemporary photographs and drawings by A. D. Baker III, John Jordan, and George Richardson, British Town Class Cruisers provides a definitive reference to one of the Royal Navy’s most important World War II warship designs.

Editorial Reviews

“This book has three defining characteristics. It is large. It is heavy. It is excellent. Readers who have any of Norman Friedman’s books on United States warships will find themselves on familiar ground here since the format and content are very similar and to the same high standard…. A grand visual treat…. Greatly impressed by this volume and recommends it very highly.” —Nautical Research Journal


Baza danych II wojny światowej


ww2dbase Pensacola was the lead ship of her class of heavy cruisers. In the early 1930s, she served on both coasts of the United States. During the attack on Pearl Harbor which started the Pacific War and drew the United States into WW2, she was en route between Pearl Harbor and Manila she was diverted to Brisbane, Australia, and returned to Pearl Harbor on 19 Jan 1942. On 17 Feb 1942, she arrived off Samoa to join Task Force 11, which was centered around the carrier Lexington.

ww2dbase On 20 Feb 1942, Pensacola's anti-aircraft weapons helped to repel an aerial attack by 18 Japanese aircraft in two waves. On 6 Mar, carrier Yorktown joined the task force. Pensacola escorted the carriers in their offensives and patrols in the South Pacific until Apr 1942.

ww2dbase On 26 May 1942, Pensacola entered Pearl Harbor and joined with the carrier Enterprise. Two days later, they departed for Midway Atoll and made a rendezvous with Task Force 17 in which Pensacola participated in the Battle of Midway with. As Yorktown was attacked by Japanese aircraft, Pensacola left Enterprise to aid the carrier, but by the time she arrived Yorktown had already been disabled. While Yorktown's damage control crew worked furiously, Pensacola provided anti-aircraft support, shooting down four torpedo bombers during the second attack. After Yorktown sank, Pensacola returned to Enterprise and embarked on a chase of the Japanese forces. The Enterprise group returned to Pearl Harbor on 13 Jun.

ww2dbase On 22 Jun 1942, Pensacola transported 1,157 men of Marine Aircraft Group 22 to Midway, and remained in the Hawaiian chain until 7 Aug.

ww2dbase In Aug 1942, Pensacola sailed for the South Pacific. On 2 Oct, she departed Noumea, New Caledonia with carrier Hornet for Guadalcanal. On 24 Oct, the Hornet group joined Enterprise group, and two days later the combined force entered into the Battle of the Santa Cruz Islands. During the battle Pensacola provided anti-aircraft support against Japanese dive and torpedo bombers, but she was not able to prevent Hornet from receiving fatal damage. Hornet was eventually abandoned Pensacola brought 188 survivors of the carrier to Noumea on 30 Oct. Although the price was hefty, the Americans stopped a major Japanese naval offensive.

ww2dbase In early Nov 1942, Pensacola guarded transports landing Marines on Guadalcanal. At Guadalcanal, she participated in the First Naval Battle of Guadalcanal on 13 Nov and the Battle of Tassafaronga on 30 Nov. In the latter action, among heavy gunfire, she was struck by two torpedoes, causing heavy damage. The torpedoes struck on the port side, flooding her engine room and ripping open the oil tanks, but she continued to fire the guns that remained functional. Despite the heavy damage, the damage control crew of Pensacola saved the ship, pulling into port at Tulagi while still aflame. 125 were killed and 68 injured at the end of the battle. After emergency repairs at Tulagi and Espiritu Santo, she arrived at Pearl Harbor on 27 Jan 1943 to receive proper repairs.

ww2dbase Pensacola's next mission was not until Nov 1943 when she bombarded Betio of Tarawa Atoll with 600 shells to soften Japanese defenses before the Marine landing. For the next two months, she performed as anti-aircraft screen for carriers and supply ships. In Jan and Feb 1944, she bombarded Japanese garrisons in the Marshall Islands. Between Mar and Apr 1944, she screened carriers across the Pacific. In Jun, she was transferred to northern Pacific, attacking Japanese airfields in the Kurile Islands in late Jun 1944 and patrolled off Alaska in Jul. Returning to Central Pacific, she bombarded Wake Island on 3 Sep and Marcus Island on 9 Oct. In mid-Oct, she participated in the campaign to gain control of the Philippines, including her direct involving at the landing at Luzon on 20 Oct.

ww2dbase In the night of 11 to 12 Nov 1944, Pensacola bombarded Iwo Jima. On 8 Dec 1944, 5 Jan 1945, 24 Jan 1945, and 27 Jan 1945, she bombarded Japanese defenses at Iwo Jima and Chichi Jima to prepare for the landing scheduled for 19 Feb. On 16 Feb, she was involved in the three days of pre-invasion naval bombardment, receiving six hits from Japanese shore batteries in the process, killing 17 men and injuring 119 others. She remained at Iwo Jima until 3 mar.

ww2dbase On 25 Mar 1945, Pensacola supported the landing at Okinawa and remained there until 15 Apr. She then returned to Mare Island Navy Yard in California, United States for overhaul. She exited from the shipyard on 3 Aug, by then the war was about to end. She anchored in the Japanese port of Ominato on 8 Sep as a part of the occupation force, and performed as a Magic Carpet transport to bring American servicemen home between Nov 1945 and Jan 1946.

ww2dbase Pensacola was decommissioned in 1946 after being used as the target of an atomic test. She was sunk on 10 Nov 1948.

ww2dbase Źródło: Wikipedia.

Last Major Revision: Nov 2006

Heavy Cruiser Pensacola Interactive Map

Pensacola Operational Timeline

6 Feb 1930 Pensacola was commissioned into service.
19 Jan 1942 USS Pensacola arrived at Pearl Harbor, US Territory of Hawaii.
28 May 1942 USS Enterprise and Task Force 16 departed Pearl Harbor, US Territory of Hawaii for Midway Atoll.
17 Aug 1942 USS Hornet and Task Force 17 departed Pearl Harbor, US Territory of Hawaii for the South Pacific.
5 Oct 1942 Task Force 17 (USS Hornet, Northampton, Pensacola, Juneau, San Diego, 3 destroyers) struck Japanese installations around the southern end of Bougainville in the Solomon Islands (Buin-Faisi-Tonolai Raid).
30 Nov 1942 Near Guadalcanal, Solomon Islands, US cruisers ambushed a night time fast destroyer convoy led personally by Rear Admiral Raizo Tanaka. Tanaka's quick thinking led to a Japanese victory in the Battle of Tassafaronga. Cruisers USS Northampton, USS Pensacola, USS Minneapolis, and USS New Orleans (New Orleans-class) were badly damaged by torpedoes.
3 Sep 1944 Task Group 12.5 consisting of carrier USS Monterey, cruisers USS Chester, USS Pensacola, USS Salt Lake City, and destroyers USS Cummings, USS Reid, and USS Dunlap conducted a bombardment of Japanese positions on Wake Island in the Pacific.
26 Aug 1946 Pensacola was decommissioned from service.

Czy podobał Ci się ten artykuł, czy ten artykuł był pomocny? Jeśli tak, rozważ wsparcie nas na Patreon. Nawet 1 dolar miesięcznie zajdzie daleko! Dziękuję Ci.

Udostępnij ten artykuł swoim znajomym:

Komentarze przesłane przez odwiedzających

1. Ted Gatchel says:
20 Jul 2016 05:34:14 PM

My father, John Philip Gatchel passed away on 1996. He was a 20 year navy veteran and served on the USS Pensacola in WW II. Is there any record that he served onboard, he was a CPO. Dziękuję Ci.

2. John Fitzpatrick says:
27 Jan 2017 04:11:38 PM

My dad was on the USS Pensacola when it was struck. Are there records? He died in 1994. His name was also John Fitzpatrick.
I served in the Navy in Vietnam.

3. Mike Klein says:
2 Apr 2017 03:59:06 PM

My father, Bernard N. Klein was in V-Division aboard the USS Pensacola (CA-24) during 1943 to 1945, last two battles in the pacific. He gave me amazing photos taken during the war by the ship photographer. He passed in 2001, God bless them all!

4. C.J. says:
1 Jun 2017 08:29:55 PM

My friend, Don Evanstad, age 94, sailed on the Pensacola. He is doing well and will turn 95 this fall. Hats off to all of the men of the Pensacola.

5. Davidw says:
22 Aug 2017 03:32:00 PM

Pensacola was not part of the 1st Naval Battle of Guadalcanal, she was part of the screen for Enterprise.

6. Mark Weaver says:
22 Aug 2017 03:47:22 PM

My late uncle Harold H. Hiser served on the Pensacola and was wounded in action. He used to host an annual reunion of "Pensy Pals" every summer at his cottage in Sanford, MI.

7. Mike Klein says:
10 Nov 2017 11:10:00 AM

C.J., if possible, please ask Mr. Evanstad if he knew my father, his nickname was either Bernie or Mike. He served as a Metalsmith for the planes. I can contacted via [email protected] Thanks!

8. Anonymous says:
2 Mar 2018 01:29:42 PM

Can anyone tell me what battle (skirmish) the Pensacola was engaged in on 04 March 1942? Dziękuję.

9. David Stubblebine says:
2 Mar 2018 04:02:19 PM

Re: Comment Above:
On 4 Mar 1942, Pensacola was screening Lexington in the Solomon Sea. They had just repelled a bomber attack south of Bougainville on 20 Feb 1942 and were preparing for strikes against Lae and Salamaua in New Guinea on 10 Mar 1942.

10. David Desch says:
4 Mar 2018 10:00:16 AM

Does anyone remember serving with my Uncle Cecil Page, he was killed on the USS Pensacola during WW2. He was 19.

11. Karen says:
6 Mar 2018 02:22:18 PM

Thank you David. I am looking to confirm some information about a Y3C who was "Killed in Action" March 4, 1942. That date is according to his grave marker which doesn't necessarily mean it is correct. He was assigned to the Pensacola. Are there lists of casualties?

12. Anonymous says:
26 Apr 2018 06:55:52 PM

I have a photo of a sailor in uniform with USS Pensacola on his cap. Back of photo is a name of Riley S. Whiteside. Any info would be appreciated. Dziękuję Ci.

13. Laurel says:
27 Jul 2018 07:13:21 PM

My dad Casey Pena was a gunman he revived purple heart

14. Bernadette says:
9 Dec 2018 07:59:27 AM

My grandfather, Bernard Subak, was on the USS Pensacola during WWII. He remembered the ship being hit, and his job was to weight down the body bags and sew them shut. He never really spoke about anything. He did however go to the reunions for the men that served on the ship, and I think that brought him comfort.

15. LARRY BRAYTON says:
17 Mar 2019 08:20:14 PM

I SERVED ON THE PENSACOLA IN 1945-46. WOULD LOVE TO HEAR FROM ANYOTHER SHIPMATES.

16. Anonymous says:
21 Mar 2019 02:02:25 PM

Larry Brayton, my grandfather was corpsman John Fitzpatrick on the Pensacola. He passed when I was 12, never got the stories. I served in the Marines 02-06. I’m sure if he were still around we would have great stories to trade. Does his name ring a bell?

17. Mark Stines says:
27 Aug 2019 07:40:22 PM

FM1 Robert Charles Russ was my mom's oldest brother..he was killed on Nov 30 during the Battle of Tasafaronga. he was working in the engine room that was hit with a torpedo..Ironically we both enlisted on September 27, him in ཥ and me in ྀ. I am named after him and sure wish I could have met him.

18. James Yavorsky says:
5 Feb 2020 05:12:13 AM

My uncle that I was named after, Rev James Yavorsky, was a chaplain on the Pensacola. At his eulogy it was noted that he buried 22 sailors at sea at Iwo Jima, but the information above says only 17 were killed in the hits from the shore batteries. There were a lot of others injured, so I would suspect that at least 5 died soon after. Does anyone know any specifics? I have seen a listing of the 17 that died, so who were the other five? Did those perish in another attack?

19. Bert Corcoran says:
28 Mar 2021 05:02:03 PM

My grandfather served on the Pensacola from sometime in late 1943 through the end of the war. I'm interested in collecting any photographs anyone has of that time and hosting them online. I have a handful and will be scanning them to share online. Email me at [email protected] if you want to share any documents, photos, etc.

Wszystkie komentarze przesłane przez odwiedzających są opiniami osób zgłaszających i nie odzwierciedlają poglądów WW2DB.


TIL that the Pensacola-class was launched with two triple torpedo launchers.

When the Pensacola gets moved down to T6, it wouldn't be too unlikely to have her in her stock hull. And it wouldn't make it awkward coming from the Omaha to have the torpedoes as well.

As entertaining as it would be, it's probably not happening unless the USN starts suffering downtiered-stock-hull-premium syndrome. As-built Pensacola had only 5"/25s for AA, and in only 4x1 rather than 8x1 like she has in-game. It would probably also be too much hassle trying to shoehorn torpedoes onto the stock hull when they're going away on the upgraded one USN low- and mid-tier torpedoes are pretty mediocre at best.

1930 Pensacola would also make a really shitty downtiered stock premium anyways. Literally no AA, but wrecks everything in sight with those 8" guns. The lower you place her, the more insignificant her lack of armor becomes too. I would honestly favor Northampton over her in that situation, because Northampton's profile is much fatter, she has even less armor, and she weighs even less, because the USN somehow didn't think to actually do something with the weight they freed up by shrinking the armored citadel.


Upcoming Training Events



Coalition Operating Status as 28 December 2020

The Early Learning Coalition of Escambia County is OPEN for business!

The Coalition is still fully functional and can provide all services, however, in light of the recent increase in cases of COVID-19 in Escambia County we are restricting access to people coming to our offices. To the greatest extent possible, we are requiring all persons make an appointment before coming to our offices. Before coming to the Coalition please call 850-595-5400 first so we can discuss what is the best way the Coalition can best support your needs, and if necessary, we can make an appointment to meet with you.

As a reminder the Coalition only has one entrance now. The entrance to our former Eligibility Offices is secured as that suite has been shut down as a result of the fire in August 2020. The new primary entrance for all services is the one to Suite 210 (Admin offices). We have reconfigured the entryway to accommodate all clients, parents, providers, and the public at this one location.

The Coalition&rsquos hours of operation are as follows:

Monday - Thursday 7:30 a.m. to 5:00 p.m. and Friday 7:30 a.m. to 11:30 p.m.

Our Address is:

3300 N Pace Blvd, Suite 210 | Pensacola, FL 32505

(We recommend if you are searching for our location to use this address and not our company name as most map programs and apps still associate our company name with our old location which we moved from over six years ago.)

Phone: (850) 595-5400 | Fax: (850) 466-3783

For specific types of services please contact us by phone or email as follows:

School Readiness/VPK clients please contact:

Parents/guardians with questions or seeking child care:

Providers and others with questions or business needs:

Call 850-595-5400 or [email protected]
Fax: (850) 466-3783

What's Happening: News of Interest and Updates:

ELC Escambia Increases School Readiness Provider Rates Effective January 1, 2021

The Early Coalition of Escambia has increased the rates it pays Providers of the School Readiness Program effective January 1, 2021. This is the result of a Statewide initiative to increase provider rates to better align with local market rates for child care services. The Florida Office of Early Learning did a statewide analysis of rates and identified an appropriate amount of increases for services for children infant to five year-olds. A one page summary of the background for this initiative and the methodology used can be found here . The Current 2020 rates, and the Proposed 2021 rates and a summary of the increases by type and care level can be found here . If you have questions regarding this initiative send them to [email protected] For a more detailed report and information regarding the statewide impact of this opportunity can be found here .

First Responder and Health Care Worker Child Care

The Early Learning Coalition of Escambia County and the State of Florida program of providing child care to children of first responders and health care workers ends for all participants on March 31, 2021. Child care will phase out for families as their referrals end sometime in the first three months of 2021. No new referrals will be accepted after December 31, 2020.

Note to Current Clients (Parents and Guardians)

The payment of Parent Co-payments by the Coalition will end on December 31, 2020. After this date, all parents and guardians must resume payment of assigned co-payments (parent fees). Your Child Care Provider has been notified and should resume collecting these payments in January 2021.

School Readiness Match Program

The Early Learning Coalition of Escambia County now has the authority to serve a new category of families and children using a combination of local funding and State matching funds. The qualification requirements for the School Readiness Program still, except families can now initially earn between 150% of FPL and 85% of SMI and be eligible for services. For details in English click here.

La Coalición de Educación Temprana del Condado de Escambia ahora tiene la autoridad de servir a una nueva categoria de familias y niños usando una combinación de fondos locales y Estatales. Los requisitos para qualificar para el Programa de Preparación Escolar aún , excepto que las familias ahora pueden inicialmente ganar entre 150% del (FPL) Nivel de pobreza federal y el 85% del (SMI) Ingreso medio estatal y ser elegibles para los servicios. Para detalles en Español haga clic aquí.

Voluntary Pre-Kindergarten Program

Do you have a four year old eligible for Voluntary Pre-Kindergarten or if you are ready now to make an application for VPK click on the link below.

Our On-site VPK Program support hours are Monday - Thursday from 9:00 a.m. to 3:00 p.m.

Local VPK Registration Contact Number - 850-607-8556 or 850-741-8304

Please Note: VPK application documentation will not be accepted on-site outside of normal support hours.

____________________________________________________________

School Readiness Program

Are you interested in applying for child care? Then please visit our Parent Resource page, or if you are ready now to make an application for services click on the link below.

For questions regarding Child Care services, please contact our Eligibility Departments' Front Desk at 850-332-6775 or [email protected]

If you are looking for information regarding child care providers in Escambia County please contact us at 850-595-5915 or by email at [email protected] We offer Child Care Resource and Referral services from 8 am to 5 pm Monday through Thursday, and 7:30 am to 11:30 pm Friday. As an alternative, we invite you to download this form, fill it out, and send it back to us using one of the provided methods on the form for assistance without having to visit our offices during regular business hours.

For all other business please contact our Main Office at 850-595-5400.

Early Learning Coalition of Escambia County Mission Statement

To identify and meet the needs of children and families to lay the foundation for lifetime success by: maximizing each child&rsquos potential, preparing children to enter school ready to learn, and helping families achieve economic self-sufficiency.

To support this mission, the Coalition upholds these values:

  1. Early learning programs shall prepare children for success in school.
  2. Early learning programs shall involve parents as their child&rsquos first teacher and support family skill building,
  3. Early learning programs shall be an integrated and seamless system of services and shall be implemented by the local coalition working with partnering agencies and programs.
  4. Early learning programs shall be coordinated and public funding integrated to achieve effectiveness and efficiency.
  5. Early learning programs shall be supported in their efforts to expand professional development and promote program quality.

Provider Portal: All providers are now required to register and maintain their information in the new State Data System. The Provider Portal is your link to this new system. This is your place to keep your business data current, submit your attendance information for payment, and other features yet to come. To access this system use the link below.

Attendance Days: The Coalition will accept Reimbursement Packages for the prior month on the first three business days of each month. Service hours for processing and submitting packages are from 7:00 a.m. to 5:00 p.m. when the days are on Monday to Thursday, and 8:00 a.m. to 11:00 a.m. if one of the three business days occurs on a Friday. The Coalition encourages all Providers to submit their documentation by email or fax, however, if necessary, Providers can scan their paperwork in the Coalition&rsquos Admin front office. Providers are required to submit their attendance sheet and sign-in/sign-out sheets each month. Electronic copies of all documents are all that is required. A paper copy of the attendance sheet is no longer required.

Early Learning Coalition of Escambia County - Public Records Requests

It is the policy of the Early Learning Coalition of Escambia County to comply with Florida&rsquos public records law and state retention schedules for public records, including electronic mail (e-mail). Florida&rsquos public records law, listed in Chapter 119, Florida Statutes, states: &ldquoIt is the policy of this state that all state, county, and municipal records are open for personal inspection and copying by any person. Providing access to public records is a duty of each agency.&rdquo

Procedure for Requesting Records: The full Coalition policy for public records, Request for Public Records Policy and Procedure, ELCEC 1401.1C, is available in our Administrative Office. Please make your request in writing by completing the Public Records Request Form, ELCEC 1401.3A, which can be found at this link. All public records requests must be provided to the Executive Assistant of the Coalition who is also the Records Custodian. Per Chapter 119, F.S., the Coalition has up to five (5) business days to complete the public records request. Public records which are exempt from the provisions of section 119.07(1), F.S. will be available only as specified by applicable state and federal laws and rules.

Public records will be available for inspection or copying during reasonable times and under reasonable conditions between 8:00 a.m. and 5:00 p.m., Monday through Thursday and 7:30 a.m. until 11:30 a.m. on Friday, excluding published Coalition holidays.

The Coalition has the right to request a deposit of the estimated fees before processing begins. The five (5) day completion timeframe will begin once the deposit is received.

To submit a Public Records Request, please either contact the Records Custodian listed directly, or complete the Public Records Request Form, ELCEC 1401.3A and forward it by email, fax or regular mail to the Records Custodian who will process the request per our policy and procedures.

Records Request Contact: Bruce Watson, Records Custodian


Obejrzyj wideo: Ten mały szczegół pozwolił zidentyfikować zaginiony okręt! Odnaleźć krążownik


Uwagi:

  1. Kolton

    Raczej zabawna opinia

  2. Kenway

    Brawo, doskonała odpowiedź.

  3. Wellington

    Może zamknę się

  4. Conny

    I jak w tym przypadku należy to zrobić?

  5. Zacharia

    Brawo, co za fraza… genialna myśl

  6. Kedric

    Polecam odwiedzić stronę, która zawiera wiele artykułów na ten temat.

  7. Hung

    Niedobrze!



Napisać wiadomość